別府の別報

werd er een taart voor ons neer gezet, en kreeg ik verjaardagcadeaus!  Yeah! Heel vet. Een metalen sleutelhanger van de kanji 風林火山 fūrinkazan met op de achterkant 武田信玄 Takeda Shingen en zijn 家紋 kamon (familiewapen). 風林火山 is afgeleid van een stuk uit Sun Tzu?s beroemde boek ?The Art of War? en slaat op het idee ?snel als de wind, stil als een bos, krachtig als vuur, en standvastig als een berg?. Shingen gebruikte dit als lijfspreuk. Het staat ook op het vaandel dat hoort bij Takeda Shingens mini 鎧 yoroi (samurai harnas); mijn andere verjaardagscadeau. Toevallig ken ik wat verhalen over Takeda Shingen en zijn aartsrivaal 上杉謙信 Uesugi Kenshin en vind ik ?m supercool, dus dat kwam goed uit. Zorgde ook voor een extra gespreksonderwerp de volgende dag, toen ik met Hiroshi-san (mr. Kawamura) op pad ging.

Donderdag: Hiroshi-san liet me namelijk nog een steen zien waar Shingen een pijl in had geschoten. Het deed mij direct denken aan een Japans gezegde: 「虎と見て意思に裁つ矢の試し割り」 tora to mite ishi ni tatsu ya no tameshiwari: er zijn pijlen die steen kliefden, gelovende dat ze op een tijger mikten. Ik wist namelijk dat Takeda en Uesugi gezien werden als draak en tijger (uit Chinese mythologie), maar omdat ik niet wist welke leek het me hier heel logisch dat Uesugi de tijger was. Later heb ik het opgezocht; Takeda had als bijnaam ?de Tijger van Kai (provincie)? en Uesugi was ?de Draak van Echigo (provincie)?, maar ook hij werd soms aangeduid als Tijger, want zijn oorspronkelijke naam was 長尾景虎 Nagao Kagetora (tora = tijger). Helaas ben ik vergeten te vragen of dit gezegde ook daadwerkelijk hiervan afkomstig was, en het info bordje dat bij de steen stond zei er niks over.

Verder ben ik die dag nog naar twee grote schrijnen geweest: de春宮Harumiya (lentetempel, werd aan gewerkt, dus weinig te zien) en de 秋宮Akimiya (herfsttempel). Bij deze laatste was toevallig net een 宮参り miyamairi aan de gang. Dat is wanneer er een baby geboren is, en men ongeveer 3 maanden later naar de schrijn gaat om aan de kami (goden) te vragen het kindje te zegenen. Shinto priesters all over the place, moeder in kimono, supermooi om te zien. Ik kon het dan ook niet laten om te vragen of ik een foto mocht nemen. Dat mocht. Ik was blij. Hiroshi-san dacht dat het misschien nog wel leuker was als ik ook op de foto stond en vroeg dus (ondanks mijn rooie hoofd) of ik bij het echtpaar mocht gaan staan. Dat mocht ook. Ik nog blijer. Na de tempels zijn we nog even langs een stenen (Amida) boeddha geweest - schijnbaar een erg beroemd kunstwerkje in Shimosuwa en omstreken - en daarna naar de plek waar de 御柱 onbashira van de heuvel worden gegooid. Dat zijn palen die om het hoofdgebouw van de tempel staan, en elke 6/7 jaar vernieuwd worden. Ze worden ergens in de buurt in de bergen gekapt tijdens een Shinto ceremonie en vervolgens met mankracht naar de tempels gesleept, waarbij ze onderweg dus ook van een heuvel afgaan. Om te bewijzen hoe dapper ze wel niet zijn, rijden sommige mannen op deze boomstammen op weg naar beneden, en elk jaar zijn er weer blessures, botbreuken of doden. Hiroshi-san was niet suïcidaal en heeft dit niet gedaan. Tot slot zijn we ook nog even naar een hele mooie Zen tempel geweest, de 慈雲寺 Jiunji.

Eenmaal terug bij de Kawamura?s bleken we bezoek te hebben van hun dochter en kleinkind. En dus heb ik zo?n beetje de rest van de middag Ponyo (Japanse animatiefilm) zitten kijken met Suguru, 2 jaar oud jochie, superlief. ?s Avonds zelf お好み焼きokonomiyaki (soort Japanse pannenkoek) mogen maken, wat echt keilekker was? (hmm? honger) en na het eten was het tijd om de kerstcadeaus uit te pakken! Van Noëlle kreeg ik een werkelijk fantastisch en compleet onverwacht cadeau: een お握りonigiri muts. Jaaa, dat was lachen.  Ook de Kawamura hadden voor mij een cadeautje gekocht; een mok met daarop heel veel kanji van vissen. Helemaal mijn ding. Volgende week ken ik ze allemaal

Vrijdag: Noëlle moest ook vandaag nog naar school, en dus ging ik ?s ochtends samen met Jan (de Chinees die ook bij de Kawamura woont) Noriko-san helpen bij het bereiden van sushi. Overigens was ik ondertussen een beetje verkouden geworden, dus kreeg ik een trui van de opa en een mondkapje voor. Staat me geweldig? ?s Middags kwamen er twee Japans leraressen van Jan langs, met wie we na de lunch naar nog een schrijn zijn geweest (de 本宮 honmiya, 1 vd 4 grote schrijnen hier) en naar een glaskunst makerij en een museum geweest.

Zaterdag was Noëlle wel vrij, en dus ging ze eerst haar gloednieuwe 三味線 shamisen in elkaar zetten.  Prachtig instrument, waarvoor Hiroshi-san persoonlijk een standaard had getimmerd. Terwijl ze dat aan het doen was kwam Suguru langs, een uurtje of wat later gevolgd door de drie kleinkinderen van de andere dochter. Gezellig een paar uur geschreeuw aangehoord (nee, ze waren wel oké hoor) en daarna namen de Kawamura ons mee naar 茅野 Chino, waar er ijssculpturen te bewonderen waren. Erg leuk (en koud) om te zien en te beklimmen, want er was ook een ijsglijbaan waar we natuurlijk een paar keer van af moesten. Buiten de hal een kort sneeuwballengevecht gehouden, waarna we terugkeerden naar Shimosuwa om krab te gaan eten. Zo?n hele.

Zondag was de enige dag dat Noëlle en ik echt helemaal vrij van verplichtingen waren, en dus gingen we op toeristische tocht naar Matsumoto, te beginnen bij 松本城 Matsumoto-jō (kasteel). Heel erg mooi, van de buitenkant, die ze toevallig aan het poetsen waren, maar we zijn uiteraard ook naar binnengeweest, helemaal tot de zolder, en ondertussen veel foto?s gemaakt (ik tenminste), buiten nog een souvenirtje gekocht enzo, alles wat een goeie toerist doet. Ons entreekaartje voor het kasteel was ook geldig voor het bijbehorende museum, dus zijn we daar ook naar toe gegaan. Helaas waren 2 van de 3 verdiepingen gesloten, dus echt veel viel er niet te zien. Wel de 宝船 takarabune (schatboot) van de 七福神 shichifukujin (7 geluksgoden), die maar 6 goden bevatte.  Voor de kenners: 布袋 Hotei ontbrak, voor redenen die mij volledig onbekend zijn overigens. Daarna zijn we naar Noëlles shamisen lerares gegaan, die ons een dikke gratis lunch regelde. De eigenares van het カレーkaré (Japanse curry) restaurant op de hoek is namelijk een hele goeie vriendin van haar.  Na de lunch kregen we een privé optreden, want er moest geoefend worden voor een optreden. Heel cool, maar helaas waren mijn batterijen op, dus veel heb ik er niet van kunnen filmen. Dat was extra jammer toen er ook nog een 琴 koto docente bij kwam, die na een prachtige demo ons ook even liet proberen te spelen. Met een stervende batterij toch nog een paar plaatjes weten te nemen, maar uiteindelijk moesten we toch maar de trein nemen, want dit was de laatste dag dat ik in Shimosuwa zou zijn? Thuis nog gezellig film gekeken, en toen was het zo?n beetje voorbij.  De volgende ochtend nam ik de bus van 07:07, en begon de reis terug naar Beppu.

Maandag dus heel vroeg opgestaan, en weer afscheid genomen van Noëlle en de Kawamura. De bus was dit keer trouwens wel wat luxer; veel meer beenruimte en een tv vlak voor me, waarop ik Spiderman 3 (uiteraard in ?t Japans) en ゲゲゲの金太郎 (gegege no kintarō). Ik was al vrij vroeg in Ōsaka ? zo?n 6 uur voor mijn boot zou vertrekken ? maar omdat ik niet zeker wist waar ik heen moest, besloot ik eerst te proberen om naar de juiste vertrekplaats te gaan zoeken, i.p.v. rond te trekken door het centrum. Min of meer door mijn stommiteit (?Ōsaka haven? is natuurlijk het centrum van het hele havengedeelte, en niet waar boten liggen) kocht ik een kaartje naar het verkeerde station. Gelukkig had ik nog steeds behoorlijk veel tijd over en dus ging ik dit gedeelte van de stad dan maar verkennen. Er bleek een van ?s werelds grootste reuzenraden te staan: iets van 700 nog wat meter hoog. Ideale plek om even mijn lunch op te eten.  Het uitzicht was best indrukwekkend. Eenmaal beneden ben ik nog even rond wezen neuzen in het winkelcentrum ernaast, gewoon, omdat je toch altijd even naar binnen wordt gezogen door alle awesomeness in anime winkeltjes. Dé Winkel van Awesome (met o.a. een levensgroot Velociraptor hoofd ) bleek zich echter in het gebouw te bevinden van waaruit je naar de boot gaat. Ik had al een paar foto?s van de etalage gemaakt, voor ik in de gaten kreeg dat de etalage zich over de gehele gang uitstrekte ? aan beide kanten! ? en het echte winkeltje een waar doolhof was van verzamelaarsdromen. Ik kon dit niet met foto?s laten zien; ik moest het filmen (-> Zie YouTube). Na een tijdje deden mijn ogen pijn van het staren en ben ik teruggekeerd naar de grote hal, waar ik Edwin, Nozomi en Patrick tegenkwam. Zij gingen ook weer terug naar Beppu, dus heb ik de rest van de avond met hen rondgehangen. Dat was lachen. We hebben wat kaartspelletjes gedaan, hotdogs uit automaten gehaald, en we zijn ook nog naar de お風呂 ofuro (gemeenschappelijk bad, maar wel man-vrouw gescheiden hè) gegaan. Oh, en d?r was een serveerster van wie Patrick het haar zo fantastisch vond zitten dat ik er op ?n gegeven moment maar gewoon op af ben gestapt met de vraag of ik een foto van ?r mocht maken. Gekke gaijin kunnen dat.  Oh, en dit keer was het wel druk in de slaapvertrekken. Lagen we op de heenweg nog om en om, dit keer was elke plek bezet? lekker knus.

Dinsdag bij het ochtendgloren de haven van Beppu binnen gevaren, waar we een half uurtje later van boord mochten. Dat ze ons hadden laten wachten (voor ons gevoel dan), is maar goed ook, want de eerste bus kwam pas om half 8. Daarna was het weer ieder voor zich eigenlijk. Ik ben maar zo?n beetje gelijk m?n bed in gedoken, want op de boot had ik maar 2 uur geslapen, de nacht daarvoor max. 5, dus ik was wel aan wat slaap toe. Verder die dag niet veel boeiends gebeurt, dus ik zal dit alles onderhand maar ?ns op het web zetten. De week van de 30 tot de 6 komt later nog wel.

Ps: er staan natuurlijk nog veel meer foto's op de site, die jullie allemaal op je gemak kunnen bekijken ('t is wel verspreid over mappen, maar naar thema ingedeeld). Op YouTube hoop ik komende week ook alle filmpjes te uploaden die ik in de vakantie gemaakt heb, dus check daar rond die tijd nog maar 'ns.