別府の別報

Goed, laat ik ?ns verder gaan waar ik vorige keer ben opgehouden.

Maandag ben ik toch maar niet de bergen in gegaan, want de berg die ik op het oog had/heb (高崎山Takasaki-yama) ligt net voorbij Beppu, en als ik naar Beppu ging wilde ik dat eigenlijk gelijk combineren met een bezoek aan het postkantoor zodat ik twee m?n 2 nieuwe kalligrafie opdrachten kon versturen. Ik was echter vergeten het adres van mijn ?klanten? te vragen, dus moest ik eerst maar ff mailen en wachten op antwoord. Dinsdag had ik dat, maar was het ongelooflijk rotweer, dus zou ik wel naar de stad kunnen, maar niet naar de berg en da?s ook zonde van m?n buskaartjes.

Dus toen werd het woensdag. Helaas was het dinsdagavond nogal laat geworden, waardoor ik ?s ochtends onbedoeld te lang doorsliep en ik besloot dat er te weinig tijd meer zou zijn voor een goeie klimtocht als ik naar de stad zou gaan. Het was die dag wél mooi weer, dus ben ik toch maar gegaan, want die kalligrafie moest toch z.s.m. naar Nederland, vond ik. Het nieuwe plan was dit te combineren met een bezoek aan Kadi, een goeie vriendin die al uit AP House vertrokken is naar een eigen appartementje. Die bleek niet thuis op het moment dat ik belde, waardoor mijn dagbesteding veranderde in een ongeveer 4 uur durende verkenningstocht van een mij nog onbekend stuk Beppu. Helemaal niet erg, want het was immers keimooi herfstweer en ik had uiteraard mijn trouwe camera bij me, waarmee ik die dag dus prachtige foto?s heb gemaakt.

Vandaar dat ik vrijdagavond dan ook haast depressief werd toen ik ze onbedoeld allemaal verwijderde? maar daarover later meer.

Donderdag de eerste dag van het 2e kwartaal. Één nieuw vak voor die dag; The Travel Industry. Dat was best een grappig begin, want we zaten in een enorme collegezaal met maar liefst 3 mensen(!) waarvan eentje halverwege de les ook nog ?ns vertrok. Volgens de leraar hadden zich 11 mensen ingeschreven, maar de volgende keer waren er 4 mensen komen opdagen, en afgelopen keer ook maar 4 (waarvan 1 nog onbekend, 1 van de les daarvoor was afwezig). De docent had wel gewoon erop gerekend dat er 11 zouden zijn, en had dus 11 onderwerpen voor presentaties voor ons gemaakt. Nu er slechts de helft daadwerkelijk zijn vak blijkt te volgen, mogen we er allemaal twee doen (van 30 min. per presentatie, p.p.)! Yippie?  Ach, in ieder geval wel beter dan die trieste spreekbeurtjes van de andere colleges. Hatada-sensei is zelfs zo aardig dat we het eerst voor hem persoonlijk mogen presenteren, waarbij hij verbeterpunten aanwijst, zodat je uiteindelijke presentatie de optimale vorm en inhoud krijgt en niemand teleurstelt hoeft te worden (aldus de sensei). Hij was alleen wel wat vlotter daarmee dan verwacht, want ik had maandag een onderwerp gekozen en vrijdag moest ik daar de proef-versie al van af hebben.

Overigens geeft Hatada-sensei dit vak aan ons in het Engels, maar hij heeft de les vóór ons hetzelfde vak in het Japans. Aangezien ik op dat tijdstip geen andere colleges heb, heb ik gevraagd of ik ook zijn Japanse colleges mocht volgen. Volgens APU regelgeving mag dat sowieso niet voor studiepunten, maar sommige leraren willen ook geen lesgeven aan studenten die niet officieel voor hun vak ingeschreven staan? (losers) dus ik dacht, ?k vraag het ff. Hij vond het prima! Dus nu heb ik op maandag en donderdag eerst 観光事業 (kankō-jigyō) gevolgd door Tourism Industry, allebei met exact dezelfde inhoud, dus hopelijk goed voor m?n Japanse vocabulaire en hoor-/spreekvaardigheid. Spreken? Ja, ik heb zowaar een Japanse leraar op APU gevonden die niet éénrichting-stijl lesgeeft, maar discussie gericht lesgeeft.

Vrijdag had ik ook een nieuw vak: Cultural Heritage Tourism, wat dus helaas wel door zo?n ?ik vertel jullie luisteren? docent gegeven wordt. Wat het nog minder boeiend maakt, is dat het een Japanse docent is zonder Engelse vaardigheid. Dat betekent dat hij achter z?n bureau gaat zitten, vooroverbuigt over een paar A4?tjes tekst en vervolgens simpelweg hardop Japlish/Engrish gaat voorlezen.  Die dag hadden we gelukkig wel één voordeel, namelijk het feit dat het de eerste les was, en introductie lessen zijn over het algemeen nogal kort. Sterker nog, hij hield er na een half uur (van de 1,5 uur die een les normaal duurt) al mee op. Dat kwam mij prima uit, want rond ?n uur of 5 kreeg ik V.I.P. bezoek uit Nagasaki. Jawel, Pyke en Evelien met tutors op APU! Na een korte tour de campus, en een bezoekje aan mijn kamer ? waar ik overigens een heel bord pepernoten aan overhield ? zijn we met z?n allen uit eten geweest bij de Joyfull in Beppu. Daar hebben we tijdens het wegwerken van pizza?s en hamburgers gezellig tot ?n uur of half 10 bij kunnen kletsen. ?T Was echt heel relaxed om weer ?ns pizza te eten met Pyke en Eef?  En toen het eten op was zijn de tutors (sorry, ben hun namen vergeten) met z?n tweetjes ergens heengegaan voor een uur ofzo , zodat we ook nog in onze moerstaal konden praten. Maar ja, het was al wel avond, dus werd ik na de terugkeer vd tutors weer bij AP House afgezet en vertrok het genootschap richting hun overnachtinglocatie. Volgende ontmoeting ga ik naar Nagasaki

Zaterdag zoals gewoonlijk weer begonnen met karate, wat eigenlijk steeds leuker wordt. De sensei mag ik nu ook steeds meer, hoewel hij nog wel de neiging heeft veel te blaffen en weinig te bijten. Is natuurlijk niet erg als ie niet zo disciplinair is, maar dan moet ie er ook niet mee dreigen. Dat zorgt er niet echt voor dat je leerlingen beter naar je luisteren, lijkt mij. De Chinezen (dat zijn ze dus bijna allemaal) doen sowieso maar op halve kracht mee, maar ik moet zeggen dat sommige 先輩sempai de laatste tijd toch ook wel in achting zijn gedaald. Misschien komt het omdat ze amper aan 組み手 kumite (sparren) doen, maar er lijkt af en toe erg weinig心 kokoro (?spirit?) in te zitten. Wat mij betreft mag er best wat harder getraind worden hier zeg. En de sensei mag zelf ook wat meer mee gaan doen, want hij heeft een beetje een buik en soms rent ie één keer de zaal op en neer om iets voor te doen en staat hij al te puffen. Maar? hij is een 5e dan, hij kan prima uitleggen en helpt altijd als je hulp nodig hebt. Toffe gozer. Plus, ik heb absoluut geen zin om hier een hoop gezeik neer te zetten, dus dat doe ik niet. Laat ik de positieve kanten belichten: er zijn ook erg aardige mensen waar ik wel respect voor heb. Twee bruine banders, en drie witte banders. Één daarvan, Tetsuro, zou denk ik een prima Kyokushin karateka zijn. Die zet zich echt met hart en ziel in, de hele les. Een witte bander waar alle andere (incl. mezelf) een voorbeeld aan mogen nemen. Het zijn dan ook die 5 waarmee ik het meeste spreek in de korte pauzes en buiten de lessen. Zo ga ik bijv. elke zaterdag na training met de sensei en wat sempai lunchen (waarbij ik natuurlijk zoveel mogelijk Japans probeer te spreken).

Zondag, maandag, even geen herinneringen van.

Dinsdag naar Kadi. Het was al weer een tijdje geleden dat ik ?r voor het laatst gezien had, en ik had nog steeds haar appartement niet gezien, dus ?s middags samen gelunched en ?s avonds naar haar toe gegaan. Was natuurlijk heel gezellig, flesje wijn erbij, leuke film gekeken (Big Dreams, Little Tokyo ? of iig de helft ervan) en we hadden zelfs nog een gitaar in haar kast gevonden die ik ter plekke geprobeerd heb te stemmen. Hij bleek van een vriend/landgenoot van haar, die deze kamer daarvoor huurde, maar die heeft er amper op gespeeld. De snaren waren zelfs roestig!  Het was dan ook geen probleem dat ik ?m graag wilde meenemen?  ?T is een hele mooie metallic-blauwe semi-akoestische (metalen snaren, aan te sluiten op versterkers die ik - gelukkig voor de buren - niet heb) die ik mag lenen tot ik weer terug naar Nederland ga.

Woensdag weer terug naar APU natuurlijk, want karate gaat altijd door.

Donderdag ehm eh? damnit geheugen  ? oh ja, Magic gespeeld! Dit keer gewoon ff een snel potje met Gordon en Alec, maar wel lachen. Dat was denk ik het beste aan die dag.

Vrijdag was wel speciaal, te beginnen met ?s ochtends rond een uur of 11, toen ik gebeld werd door de postbode dat ie een pakketje voor me had. Ik z.s.m. naar beneden en wat bleek? ?Opa en oma Zwolle? hadden een schoenendoos vol Nederlands eten naar Japan gestuurd! Jahaaa, het seizoensvoer zoals pepernoten en marsepein, en zelfs echte kaas, worst, drop en chocolade! College was college, the usual. OH, verrek! Ik herinner me net iets: ik heb de resultaten terug van mijn mid-term examens Japans. 54,5 punten van de 60 voor kanji en grammatica, 27 vd 30 op de luistertoets en 14,5 vd 20 bij de opstelopdracht. Niet slecht, vond ik zelf. ?s Avonds werd het pas echt leuk want het was de grote afsluiting van ?Latin-America week?. Om de zoveel tijd zijn er weken waarin een bepaald deel vd planeet in de schijnwerpers wordt gezet en dat eindigt altijd in culture optredens in de Millennium Hall. Volle zaal, lekkere sfeer, veel muziek en dans en ik natuurlijk veel foto?s maken. En dáár ging het ff keihard mis. Op een gegeven moment raakte mijn schijfje namelijk vol. Normaal heb ik dan altijd een reserve bij van 2Gb, maar die was ik net die avond vergeten in het tasje te stoppen. Ik bekeek de oude foto?s gauw en dacht ?oooh, maar die heb ik allang op m?n harde schijf gezet? en begon als een dolle op ?delete? te drukken? (je voelt ?m vast al aankomen) Eenmaal thuis bleek dat dus niet zo te zijn. Pak ?m beet 75 prachtige foto?s kwijt. En ja, dat kwam bij mij nogal hard aan, want dat ik ben vrij gehecht aan m?n plaatjes, en dit waren allerlei mooie van de herfstkleuren en zonlicht in de vallei van Beppu enzo en het weer wordt steeds grauwer, dus weinig kans dat ik ze opnieuw maak.

Pff, maar ik had een pleister bij de hand: Sinterklaas cadeautjes  Een hele grote doos uit Beek en Donk, vol met kleurrijk ingepakte spullen, allemaal voor ?S?. Sfeer was enigszins gedempt door het feit dat ik in m?n eentje in dit grauwe kamertje zat, (seizoensheimwee) maar het ware leuke cadeau?s. Al het eetbare haalt het eind van volgende week vast niet, maar de kaartenstandaard staat de rest van ?t jaar op m?n bureau en ik heb een mini-schildersdoek waarop ik een meesterwerk kan neerzetten  Ook ?opa en oma Veghel? hadden namens de Sint wat meegegeven ;) namelijk dé klassieker voor Japanologen: ?The Chrystanthemum and the Sword? van Ruth Benedict. Dat levert me gegarandeerd weer weken leesplezier. Net toen ik naar bed wilde gaan hoorde ik een hoop commotie op de gang, waar iemand zojuist een taart in z?n gezicht geduwd had gekregen, zo bleek. Even mee gelachen, foto gemaakt, gezien hoe nog iemand dezelfde taart in ?r gezicht kreeg, mensen die de slagroom al van de muur aan het eten waren, heel apart allemaal. Nadat iedereen weer een beetje tot rust gekomen was, stelde Gordon doodleuk voor om nog ff wat Magic te spelen. Het was al na twaalven op dat moment, en zaterdag ochtend 09:00 = karatetijd, brak of niet. Maar goed, dat kon mij op dat moment allemaal toch weinig schelen dus zaten we even later met maar liefst 7 man rond de tafel. Ook al hadden ze het spel nog nooit gespeeld en was hun Engels ongeveer non-existent, had ik Ayumi en Yuka ook zover gekregen mee te doen. Keiko deed alleen wat regels uitleggen (mijn Japans is daar niet toereikend voor), en besloot daarna toch maar te gaan slapen. Dus bleven Mitsutaka en ik over om aan hen Magic uit te leggen, wat niet echt soepel verliep. Dat had de fantastische uitwerking dat wij (Gordon, Alec, Mitsu en ik) voornamelijk elkaar probeerden af te maken, en Yuka (die écht geen idee had waar ze mee bezig was) uiteindelijk won. We hebben echter wel goed kunnen lachen, en misschien dat Ayumi vanavond ook wel weer meedoet.

Eindelijk ging ik dan toch slapen, en toen ik een laatste blik uit het raam wierp (niet al te letterlijk nemen, voor dat soort acties wordt je hier namelijk acuut AP House uit getrapt) zag ik tot mijn verbazing dat het buiten sneeuwde. Dikke vlokken bevroren water die in grote hoeveelheden naar beneden kwamen vallen. Fantastisch. En gisterochtend sneeuwde het nog! Dat was natuurlijk een prima gespreksonderwerp tijdens de karate les, want de sensei grapte/dreigde zo nu en dan dat we maar naar buiten moesten om te trainen. Als ie dat vroeg was ik helaas de enige die daarop reageerde met een volle ?Ja, is goed, laten we gaan?, mijn mede karateka vonden de gymzaal al veel te koud. Nou zal ik maar in m?n eentje in m?n karatepak naar buiten moeten, de eerstvolgende keer dat het sneeuwt. Dat soort tradities moet je in ere houden, ook al ben je in Japan. Op 2e kerstdag zit ik echter in Nagano-ken, dus dat wordt misschien een beetje moeilijk, daarom doe ik het gewoon iets eerder. Noëlle had zaterdag nog gebeld, want ik dinsdag haar gebeld, was 'n gezellig gesprek. Pff voel ik me brabander zeg... het valt me nu pas op hoe vaak ik dat woord gebruik. Net toevallig de Lama's gekeken en hun Guus Meeuwis imitatie bestond voornamelijk uit het woord "gezellig". Tja, kunnen we niks aan doen, dat wij zo'n leuk volk zijn  Ik kreeg laatst zelfs Noëlle's gastfamilie aan de telefoon die mij persoonlijk uitnodigden om daarheen te komen. Cool toch?

Anyway, na de gebruikelijke lunch ben ik begonnen met het opruimen van mijn kamer, want die avond zou ik mijn verjaardag gaan vieren met wat mensen. Gewoon "gezellig" wat drinken, kletsen, muziek luisteren en daarna naar de kroeg in Beppu. Belem was de eerste die aanklopte. Ze kwam heel even langs, had eigenlijk geen tijd, maar bracht wel een sixpack mee als cadeau. Kei aardig. Toen kwam Alex, die ook al een andere afspraak had staan, maar wel even bleef en ook cadeaus had meegebracht: een tegoedbon voor een maaltijd en een stok speelkaarten met Japans thema. Supercool. Nou, en dat was het dan. Ik heb een gezellig geSkyped met pap en mam, maar gasten kwamen er niet? Misschien miscommunicatie geweest.  Uiteindelijk Kadi maar opgebeld - want zij zou ons ontmoeten in de Sportsbar - dat het feest niet door ging. Vonden we allebei nogal jammer, maar heel ?toevallig? had ik na karate op de vloer 2 buskaartjes gevonden (genoeg voor 1 retour). Serieus, toeval? Dacht het niet. Dus ging ik alsnog naar Beppu. Fles wijn in de tas, een bus Bolletje Kruidnoten erbij en toen op de late bus richting de stad. Eenmaal op locatie nam Kadi me mee naar de conbini, waar ze wat kleine gebakjes/puddinkjes kocht (taart verkochten ze niet), waarop we na lang zoeken één kaarsje wisten te plaatsen.  Heel, heel erg gezellig. Twee van haar huisgenoten (?t is een gedeeld appartement) waren er ook, waarvan 1 met vriend, dus met z?n allen even gezongen en toen de avond weg gekletst. Ik voelde me echt al jarig. Overigens werden de pepernoten erg goed ontvangen, de bus was in no-time leeg.

?s Ochtends lekker lang uitgeslapen, ook had al ik eerlijk gezegd toch het idee dat het 9 uur was toen ik opstond, i.p.v. 12, maar goed. Na het ontbijt zijn we rustig wat gaan shoppen, waar ik hele leuke verjaardags- en kerstcadeaus voor de familie aan over heb gehouden. Terug in ?t appartement rustig gelunched en om ?n uur of half 6 weer naar APU gegaan, waar ik bijna meteen begonnen ben met het afmaken van m?n blog. En dankzij vele onderbrekingen is die nu pas af. Nu nog even overal links inbouwen naar foto?s, want die ik heb net pas geupload, en dan kan ik eindelijk weer m?n bed in.