別府の別報

VOORWOORD

Ik had deze blog al zo goed als af in een Word doc. staan, voor enkele weken, maar het was er nog niet van gekomen om 'm daadwerkelijk hier te plaatsen. Ik heb het recentelijk namelijk erg druk, en ben dientengevolge ook erg lui op momenten dat ik het niet druk heb. Sorry he. Verrekte Webs werkt me nog steeds tegen (het heeft schijnbaar ook een hekel aan ctrl-c ctrl-v vanuit Word), dus gebruik ik ook maar weer links voor de foto's, zoals de vorige keer.

===========

Woensdag 18 februari was de dag waarop ik oorspronkelijk vanplan was naar Nagasaki te gaan. Helaas waren er geen tickets beschikbaar voordie dag, dus werd het donderdag en had ik een extra dag rust, waarop ik besloot even naar Beppu te gaan voor o.a. een kapperbezoek. Bijna had ik me laten knippen bij zo’n opa-zaak (je weet wel; klein hokje, muffe lucht, ouwe poederkwasten op een wastafel enzo) maar gelukkig had ik na niet veel verder zoeken de kapper gevonden die Daichi  me had aangeraden. Ik moet zeggen, de service was geweldig. Mijn haar werd gewassen, geshampood, mijn hele hoofd gemasseerd door een Japanse dame, heel chill. Maar toen kwam de daadwerkelijke knipbeurt. Het eerste probleem: de kapper had schijnbaar nooiteerder westers haar aangeraakt, en ik heb geen Japans haar. Het tot zodanig proberen om te vormen werkt dan ook voor geen meter. Die gast dunde het uit tot ik enkel nog flosdraad over had. “Daar kan ik tenminste mee overweg” zal ie gedacht hebben. Maar… Japanners hebben flosdraad van flinke lengte. Mijn verzoek was “kort”. Daar komen we dan bij probleem twee: hij probeerde vervolgens wel gewoon van dat niet-Japanse doch verjapanste haar een Japans kapsel te maken. En dat werkt dus ook voor geen meter. Leuk geprobeerd, maar volgende keer toch maar niet. Zodra ik buiten was heb ik het geprobeerd in model te brengen, zodat ik over straat kon, wat min of meer gelukt was. Eerste reactie op m’n nieuwe hoofd was echter: “Why?” (maar dat kwam van Ann, dus ach…)

Na een haast slapeloze nacht was het dan zover: ik mocht op de bus naar de andere kant van Kyūshū. En wel om 07:40, want hoe eerder ik erzou zijn, hoe beter, naar mijn idee. Ik was er zelfs eerder dan ik gedacht had,en dus pakte ik bij aankomst een tram in de richting van Nagasaki University International House. Toen ik uitstapte liep ik ook alvast op goed geluk een kant op die inderdaad de goeie bleek te zijn, want wie kwam ik daar tegen? Niemand minder dan de heer Van Zon, in wiens "stralende" gezelschap ik maar liefst zes dagen mocht verblijven. 

Overdag eigenlijk niet zo veel gedaan. Gewoon gezellig gechilled en een filmpje gekeken. Die avond zijn de tutors van Pyke en Evelien– die ondertussen zelf ook een stelletje zijn geworden – langsgekomen voor het eten. Heel lekker eten, namelijk なべ　(鍋 , nabe wat eigenlijk gewoon “pan/pot” betekent). Het gaat als volgt: je neemt een pan, bereidt een pittig soepje, gooit er een heleboel groente in, tōfu en wat stukken vlees erbij en klaar! Vet lekker. En als alle groente en vlees eruit gegeten is, mixje de overgebleven soep met rijst, waar je ook nog kaas doorheen mixt en je hebt een tweede maaltijd. Rolf en Maaike aten ook mee, en we hebben daar dus een gezellige groepsfoto genomen. De rest van de avond/nacht hebben we toen volgensmij zitten gamen. Pyke had namelijk een tv gekregen een van de tutors en die moest natuurlijk wel getest worden. PS3 d’r aan, en niet stoppen voordat de oogjes vanzelf dichtvallen, hehe.

Vrijdaghebben ’t rustig aan gedaan. Waarschijnlijk tot ’n uur of 3 uitgeslapen ofzo, daarnazijn we naar ’n warenhuis geweest om wat “souvenirs” te halen, en eenmaal terugin het International House gegamed tot laat in de nacht.  Ja, goed chillen iseen kunst.

Zaterdag hadden Pyke en Evelien een afspraak met hun Yūki en Arisa, en was ik van plan om te gaan trainen buiten op ’t veldje. Geen van beiden is iets van gekomen. Ik ging een wandelingetje maken, even wat ontbijt halen bij de conbini, en toen liep ik wat verder, en nog wat verder etc. Tot ik plots bij het Nagasaki Peace Park aankwam; een park vol monumenten, ter nagedachtenis aan de slachtoffers van de atoombom. Daar had ik toen (al foto's nemende , check de site) ongeveer een uur rondgewandeld, toen Pyke belde. Arisa had haar auto in de prak gereden: hun uitje naar een of andere onsen ging dus niet door. Gelukkig was er niemand gewond geraakt, en dus werd het in plaats daarvan lunch bij de Starbucks, en later nog wat eten met z’n allen. Arme Pyke en Eef zaten al de hele ochtend te wachten, en de middag duurde ook behoorlijk lang, maar eindelijk waren ze er dan, en gingen we na een drankje van Yūki in het warenhuis rondlopen... waar het goeie voorbeeld er al jong bij de kindjes wordt ingeprent. Nog purikura gemaakt (afk. van het verjapanste "print club", hokjes waar je foto's kan maken met allerlei gekke achtergronden en gekke dingen die je erop kunt schrijven), en daarna op pad naar een hele goeie sushi bar. Daar hoefden we nog maar eventjes te wachten voor we een tafeltje kregen, en nog eventjes langer wachten op de extra gasten Rolf & Sander, maar ondertussen was er al menig visrol verorberd. Er zaten soms ook hele “aparte” varianten bij, zoals bijv. de knakworst-sushi. Na een goeie eetpartij weer gezellig na-gegamed.

Zondag ook niet al te vroeg opgestaan natuurlijk, ’s middags… eeh kweenie. ‘s Avonds tijd voor een heus feestje: Martijn “De Hofnar” Heule was jarig! Begonnen met een goeie film (Survive Style 5+) bij de "501st" en geëindigd in de Mac. Daartussen, jaaa, dat was leuk.  Met (links) Evelien, mezelf, Lena, Sander, Rolf, (rechts) Pyke, Martijn, Maki en Jurre naar de Izakeiya, een locatie waar de Nederlanders al aardig bekend zijn. Tja, de taal spreken hè. De eigenaar daarkent de namen, ik weet niet of ie ze allemaal kent, maar in ieder geval van de gasten die dit keer mee waren, naar ik aanneem. Er werd de jarige zelfs een fles ‘mousserende wijn’ aangeboden! Tof. Check ook het filmpje, waarin we een leuk soort eetspel deden. Een bord vol aardappel-kaas balletjes, waarvan één gevuld is met een lepel sambal. Iedereen pakt één zo’n balletje en eet ‘m in één keer op. En daarna mag de rest hard lachen om de pech van degene die de speciale bal had.

Maandag ben ik samen met Pyke op de toeristentour geweest, langs al die mooie plekken van Nagasaki, die ik nog nooit gezien heb en hij al een tig keer. Allereerst gingen we – op mijn verzoek – naar de 諏訪神社 Suwa Jinja. (Shimo)Suwa was namelijk ook de plaats waar ik in de kerstvakantie was geweest, dus ik was erg benieuwd naar deze schrijn. Het bleek een stuk groter dan ik verwachtte, en vrij indrukwekkend. Op dat moment was er ook een bruiloft aan de gang (waarvan ik geen foto’s heb gemaakt, dat wordt niet zo op prijs gesteld) en een of andere school excursie. Die kids stonden keurig in rijtjes opgesteld te luisteren naar wat de priester aan het vertellen was. Discipline win!  Verder de berg op ook nog een Inari schrijn gevonden, waarer vossen beelden stonden in 4 verschillende stijlen - heel gaaf om te zien - en een soort  河童・獅子 kappa shishi. Ik heb helaas geen idee waarom ze zo’n kappa-hoofdhadden, ’t is iets wat ik nog niet eerder heb gezien of over heb gelezen. Daarna te voet door naar de plek waar ooit het huis van Siebold heeft gestaan. Daar is tegenwoordig echter helemaal niks meer van over, en het museum ernaast was dicht, dus haast gelijk weer terug gelopen, door naar de  眼鏡橋 megane bashi (bril brug). Een brug met een dubbele boog die gereflecteerd wordt in het water. Eigenlijk helemaal niet zo boeiend, maar vlakbij was een hele speciale steen te zien in de kanaal muur. Leuk hè? Een passerende vrouw wees ons er op dat er nog zo’n steen was, maar op een minder opvallende plek. Op deze foto staan ze allebei. Succes

Hierna wilden we nog een tempel gaan bekijken, maar die was helaas al gesloten, wat ons deed besluiten dan maar een manga winkel te bezoeken. Eentje waar ik overigens een fantastische muismat heb gezien (nee, niet gekocht ).

En voor je ’t weet is het al weer de laatste dag van je vakantie. Nou ja, van mijn bezoek aan Nagasaki. Op deze dinsdag  zijn we naar Dejima (ook wel bekend als Deshima) gegaan: het kunstmatige eiland waar lange tijd de enige Europese handelspost in Japan was gevestigd, namelijk die van de Nederlanders. Tegenwoordig ligt het echter niet meer aan de baai, maar is het omgeven door beton en asfalt. Bovendien is het niet het origineel, maar een nagebouwde versie, maar toch leuk hoor. Voor mij althans, Pyke was er ondertussen al een tig keer geweest. Nederlands vlaggetje hier en daar, leuke museumstukken en een winkel waar ik stroopwafels heb ingeslagen om uit te delen. Overigens waren er eeuwen geleden ook Portugezen, maar die waren niet zo belangrijk.  Portugal wilde echter wel erkent worden toen Dejima herbouwd werd, dus schonk een of andere kunstenaar een oerlijk beeldhouwwerk. De Japanners konden zo’n gift uiteraard niet weigeren, maar natuurlijk wel zelf bepalen waar ze het neerzetten… Dat werd de meest verre uithoek van het park! Haha!

Goed, na zo’n beetje alle gebouwen van binnen en buiten bewonderd te hebben werd het tijd om wat te eten, want de vertrektijd van de bus kwam steeds dichterbij. Enorme okonomiyaki besteld, dan hoefde ik me in ieder geval geen zorgen te maken over trek in de bus. Nog iets wat ik niet verteld had over Japanse foodcourts; als je een “gerecht” besteld hebt, en het is niet direct klaar, krijg je een zender mee die gaat piepen als je eten wel klaar is. Dan zet je dat ding uit, loop je terug en ruil je ‘m in voor je eten.Ik had het in Nagasaki voor ’t eerst gezien, maar in Beppu hebben ze die dingen natuurlijk ook, ben ik sinds kort achter. Anyways, na het eten nog een Huis ten Bosch winkel bekeken waar ik verder helemaal niks gekocht heb, en toen was het tijd om naar de bus te gaan. Back to Beppu. Daar laat ik het even bij voor deze Inhaalslag, ’t is immers de “Nagasaki Special”. De restjes van februari, daar horen jullie in een volgende aflevering over. Laters!

Jaja, dat is al weer een hele tijd geleden hè. Ik had zo af en toe wel een paar zinnen in een Word-bestandje gezet, maar een verhaal is het nooit geworden, wegens allerlei omstandigheden. Echter, twee maanden later (wel heel lang eigenlijk, geef ik toe) ben ik terug! Lang geleden had ik ook nog een reactie willen plaatsen op jullie reacties, maar Webs wilde me niks laten plaatsen. Misschien ondertussen zelf al gezien dat er nieuwe foto's en filmpjes online waren gezet, ook toen er geen blogs waren, en anders weet je dat nu. Er was een tijdje een gerucht (en inderdaad een plan) dat ik naar Korea zou gaan, maar dat gaat helaas niet door. En Dennis, misschien heb je 't allang gegoogled, maar die manga over go heet ヒカルの碁 (hikaru no go).

Goed, dan gaan we nu beginnen aan deel 1 van de inhaalslag: heel januari en stukje februari. Ik heb naast foto's ook nog links gebruikt, omdat dit de eerste keer is dat ik probeer ze in de tekst te plaatsen, en als 't mis gaat wil ik dat jullie toch nog iets kunnen bekijken, zonder dat ik eerst alles moet wissen en uitvogelen hoe 't zit. Laten we hopen dat alles werkt... rolleyes

Woensdag was het de laatste dag van 2008! Speciaal voor iedereen die niet thuis/op reis was, organiseerde AP house een feestje, met snacks, noodles en loterij. Ik, Coin en Ann hebben de avond afwisselend in de hal en mijn kamer (waar wel gedronken mag worden ;) )doorgebracht. Spreekt voor zich dat het erg gezellig was! Geen van ons had iets gewonnen, maar we hebben wel gelachen, mede dankzij onigiri-muts, 2009-bril en een heel stel rooie ballonnen.  

Donderdag ben ik samen met Ann naar de California Pizza gegaan, waar we met z’n tweeën vier pizza’s bestelden.  In eerste instantie zou Coin ook mee gaan, maar die bleek andere plannen te hebben met vrienden, dus was het een diner voor twee. We hebben vervolgens de hele avond in die pizza tent zitten kletsen, tot een van de werknemers – op de uiterst subtiele Japanse manier – kwam vragen of we misschien wilden vertrekken. Toen zijn we maar op zoek gegaan naar wat bars, aangezien we nog lang niet uitgekletst waren en het immers ook pas ’n uur of 11 was. Dat bleek nog best lastig eigenlijk, op 1 januari. Uiteindelijk vonden we toch een of ander dart café, waar we na het bestellen van enkele veel te dure glazen ijsklontjes, onze avond uitzaten. Later, zo tegen de ochtend zijn we weer richting AP House vertrokken, te voet wel te verstaan. Dat was een beetje een gek plan, maar ik had geen zin 1500 yen neer te tellen voor ’n taxi op dat moment, en Ann ging min of meer daarin mee. Onderweg nog even gestopt bij de Joyfull, voor wat “ontbijt” om wat was ‘t… 5 uur? Daarna vrolijk verder gelopen, het merendeel van de tijd ik lopend en Ann op mijn rug zittend. :P Dat heb ik met pauzes enkele km volgehouden, maar daarna besloten we tóch maar een taxi aan te houden, die ons doodleuk haast hetzelfde bedrag rekende als een taxi km’s daarvoor. Maar goed, zin om te lopen hadden we echt niet meer, dus weinig keus.

Vrijdag: Zoals te verwachten waren we een beetje moe van de dag ervoor/de ochtend, en hebben de hele middag geslapen. ’s Avonds film gekeken. Pizza gegeten ook, want we hadden er nog 2 over van donderdag… die kregen we mee in een tasje.

Zaterdag: zie vrijdag, minus de pizza.

Zondag/Maandag/Dinsdag: slaan we over

Woensdag de eerste karatetraining gehad van het nieuwe jaar, waarvan Mark-sensei had beloofd dat ie zwaar zou gaan worden. Achteraf gezien viel dat behoorlijk mee –  ’t was nog steeds geen kyokushin –,  maar het begon in ieder geval veelbelovend. Direct na de 黙想 mokusō (meditatie) nam hij ons namelijk mee naar buiten. Ik had nog geen kersttraining gehad, dus ik verheugde me al op een les waarvan ik me weer ‘ns moe zou voelen. Eenmaal buiten moesten we naar de keiharde grove mat voor de deur. Twintig keer opdrukken. Veel geklaag, maar keus was er niet, dus uiteindelijk had iedereen het braaf gedaan en sprintte daarna gelijk naar binnen. Helaas, geen buitentraining, maar Mark-sensei had echter een leuke verassing voor ons: we gingen traplopen. Wat daar zo leuk aan is? We mochten het op de vuisten doen!  Dat gaat als volgt: één iemand gaat in voorligsteun (opdrukhouding) en iemand daarachter houdt de benen vast van persoon 1, waarna beiden rustig de trap op gaan. Hèhè… cooool. Ik had wel respect voor al die meisjes van de club die het ook hebben gedaan. Langzaam en met moeite, maar onder veel bemoedigend geroep zijn ze allemaal zonder stoppen de trap op gekomen. Oh, en daarna gingen we weer terug naar de mat! Haha lol weer 20x. Tja, verder viel de training dus wel mee, vooral vergeleken met hoeveel de sensei ons van te voren had lopen bang maken. Wel veel shikodachi  (’t zelfde als  騎馬立ちkibadachi) en 猫足立ちneko-ashidachi gedaan, dat wel.

Donderdag/Vrijdag: geen idee

Zaterdag: van de karatetraining herinner ik me nog één leuk detail: Yūshi-sempai had weer ‘ns een pyama aan onder z’n karatepak. Dit keer niet alleen de jas (dat doet ie wel vaker), maar ook de broek. Want “het is zo koud in deze gymzaal”. Waarop de leraar reageerde: “ iedere jongen die morgen een t-shirt of iets dergelijks draagt, mep ik”. Ja, het was wat kouder dan normaal (de campus zag er nogal wit uit) , maar dan moet je maar gewoon harder trainen. De dag daarop zou het nog veel kouder zijn, dus het domste wat je kunt doen is zorgen dat je lekker warm blijft. Wen z.s.m. aan kou, dan is ’t een stuk minder erg. En als Yūshi het te warm krijgt, doet hij natuurlijk wel z’n pyama uit, ook al zegt de sensei dan “nee, als je het zo graag warm wil hebben, dan hou je ‘m aan ook!”. Tsss…  Oh, en er waren ook nog vier mensen jarig geweest of gingen jarig zijn in de weken rondom deze training, dus was er na afloop nog even taart.  

Zaterdagmiddag kreeg ik bijzonder bezoek, namelijk van Mutsumi, mijn penvriendin uit Kobe. Zij en haar ouders verbleven een paar dagen in 湯布院 Yufu’in, een soort spa-resort hier niet ver vandaan. Het is zo’n beetje de bekendste en grootste trekpleister van Ōita prefectuur. Maar goed, deze dag hadden haar ouders haar gedropt op de APU campus, al waar ik haar uit de kou kwam halen (arme Mutsumi had zichzelf zo’n beetje compleet ingepakt). Na wat gekletst te hebben op mijn kamer, en omiyage (pudding uit Kobe) ontvangen te hebben, gingen we naar Beppu. Het was al wat later op de middag, en omdat Beppu nou niet zo heel veel bezienswaardigheden kent, en het ons net zo gezellig leek om gewoon wat te blijven kletsen, zijn we naar een restaurantje gegaan. Ook was het wel een beetje raar nu we elkaar voor ’t eerst ontmoetten, hebben we gelukkig ongemakkelijke stiltes weten te vermijden, en was het inderdaad best gezellig. Zoals meer Japanse was ze wel erg foto schuw. Helaas duurde het niet al te lang, want het was glad buiten, Yufuin is toch best nog een eindje rijden, en haar ouders wilden dus graag voor het donker teruggaan. We hebben toen maar besloten dat ik de volgende keer naar Kobe moest komen, daar is meer te doen. Ondertussen heb ik ook van een vriendin hier (die zelf ook uit Kobe komt) al tig van die toeristische kaarten gekregen met “hier moet je heen, en hier, en dit is mooi”, dus dat komt goed.

Zondagochtend 11 januari was een speciale. We hadden de lang verwachte 寒稽古 kangeiko (buitentraining) op het strand in Ōita. Fantastiiisch! ’S ochtends om 7 uur opgestaan, want om 8:40 zouden we verzamelen op het station in Beppu. Bij de bushalte kwam ik uiteraard alle andere in AP House wonende Chinezen (want daar bestaat de karateclub immers uit) tegen, die er net zo veel zin in hadden :P. Op het station nog even gewacht op de rest, en zo rond tien voor 9 gingen we dan richting Ōita. Na een gezellige treinreis stapten we op een verlaten tussenstationnetje uit, waar we de bus namen, die ons een flinke rit later dan eindelijk bij het strand bracht waar het allemaal zou plaatsvinden. Heel erg koud was het niet, maar de wind waaide de sokken haast uit je schoenen, en je weet dat als je eenmaal halfnaakt in de zee staat dat dat het behoorlijk veel kouder maakt. We begonnen met een korte meditatie, wat echt erg gaaf voelde: wind in je gezicht, het geluid van de golven, en het gevoel van 50 karateka om je heen.  Daarna wat kihon (basis technieken), een kata, en toen kregen we de mededeling – nou ja, bevel – dat alle jongens/mannen hun karatejas uit moesten doen. Dat was ook het moment waarop we al stotende stapje voor stapje dieper de zee in gingen lopen. Gek genoeg was die niet eens zo koud als ik gedacht had. Sterker, na deze drill was de training haast zo goed als afgelopen, maar omdat we vrij waren zelf door te gaan, gingen we met een paar jongens nog lekker de zee in, meer kihon oefenen. Gewoon omdat het cool is. En natuurlijk ook even poseren voor een paar plaatjes...  Niet al te lang, want ondertussen had de grote groep vrijwilligers (ouders van enkele karate kids) voor ons een van-alles-en-nog-wat soep gemaakt. Daar het al een hele tijd geleden was dat ik gegeten had (de avond ervoor) had ik daar heel veel zin in. De meeste mensen van de groep gingen zich eerst omkleden, maar ik en wat sempai stonden al direct klaar voor een portie gloeiend hete prut, die we eigenlijk amper konden eten. Niet omdat die soep zo heet was, maar omdat we zelf zodanig stonden te trillen dat we onze eetstokjes niet fatsoenlijk konden vasthouden. Na het eerste kommetje zijn we ons dan ook maar snel om gaan kleden; mijn voeten voelde ik na de eerste 10 min trainen al niet meer. Toen we weer buiten stonden kregen we nog wat soep, en een cadeautje van de sensei van onze sensei, namelijk een flinke zak snoep! Tsja, en toen zat het er al weer op. Veel foto’s heb ik helaas niet, want die zijn genomen met de camera van de sensei, die hij nog niet aan ons heeft gegeven of online heeft gezet, dus dat komt hopelijk later nog een keer. Wel staat er op de APU site een klein artikel over: www.apu.ac.jp/home/modules/news/article.php?storyid=1078

Vrijdag 16 januari was er weer een culturele avond, waarbij dit keer Taiwan centraal stond. Filmpjes en foto’s staan al geruime tijd op het net, dus misschien heb je die al gezien. Het was heel mooi gedaan, lekker veel optredens die leuk waren om naar te kijken en luisteren.

Verder ben ik nog op onbekende datum wezen drinken met de taekwondo club, wat erg leuk was. Ten eerste omdat het onbeperkt (!) eten en drinken was, en ik me dus flink te goed heb gedaan ^^ en ten tweede omdat ik de enige buitenlander was die mee ging en daarom de voertaal van de avond Japans was. Helaas was ik wel m’n camera vergeten, dus plaatjes van deze gelegenheid zijn er niet. Het is dan ook puur toeval dat ik het (waarschijnlijk) meer dan ’n maand later tijdens het schrijven plots herinner. Maar goed, dat was dan ook zo’n beetje het laatste interessante feit dat ik me nog herinner van januari. We hebben tegen het eind van de maand nog wat tentamens gehad, maar de toets resultaten krijgen we schijnbaar allemaal in één keer (van alle toetsen van dit semester) pas te horen zo rond eind maart.

Vakantie begon lekker, veel uitslapen natuurlijk, youtuben, boeken lezen enzo, en uiteraard karate, want dat gaat gewoon door. Dat vind ik heel erg fijn – blijf ik tenminste een beetje in beweging – maar daar moet je dan ook wel goed rekening mee houden op andere dagen. Ik weet al niet meer wanneer, maar op ’n bepaalde vrijdagavond ging ik bijvoorbeeld wat drinken met Yūki. Ik had van alles en nog wat in huis, maar zij besloot dat we maar meteen aan de wodka moesten beginnen. Nou, dat heb ik geweten. Zaterdagochtend viel ik zo’n beetje over m’n wekker heen, strompelde naar karateles (09:00, zoals gewoonlijk), waar we toevallig die les voor het eerst echte kumite­ training hadden. Een kater + een lege maag + trappen tegen je hoofd (gelukkig in gōjūryū karate met helm, maar toch hè;) = een flinke hoofdpijn. Aan het eind van de les kwam ik ook Yūki nog tegen in de gym, die het hele gebeuren hilarisch vond. Lekker de rest van m’n zaterdag geslapen: de eerste van vele dagen verdraaid – of eerder, verdwenen – bioritme.

Nog een random nieuwtje: ik heb nu 2 gitaren. Korea heeft nog steeds een dienstplicht, en dus zijn er hier altijd wel Koreanen die vertrekken. Één van de vele had een gitaar die hij verkocht voor 1500 yen (ongeveer 12 euro op dat moment), die ik gelijk heb gekocht , en waarmee ik nu 魏文爽 (a.k.a. Sophia) gitaar leer spelen. Zelf een nieuwe set snaren moeten kopen, want er was er één stuk, maar ik kreeg wel een hoes, plectrums (plectra?) en een prima werkend stem apparaat erbij.

De eerste weken ging taekwondo training ook nog door, hoewel er maar 2 mensen kwamen opdagen. Toch altijd leuk om te kunnen trainen, maar wat het extra leuk maakte is dat ik bij één les plots in een andere ruimte mensen zag trainen voor iets wat er heel vechtsportig uit zag. De vriendin van Chris, onze taekwondo leider, zat daar ook bij en zo hoorde van Chris dat ze aan het oefenen waren voor Vietnam Week. Toevallig deed ik in Leiden aan Việt Võ Đạo (ook wel bekend als VoViNam), een Vietnamese krijgskunst, dus mijn interesse was direct gewekt. Na de les ging ik er dan ook gelijk op af. Na een korte introductie deed ik het verzoek om mee te doen, wat met open armen werd ontvangen, want ze hadden nog geen andere nationaliteiten dan Vietnamees in de groep. Eventjes moest ik natuurlijk met de beginnelingen meedoen, maar na 2,3 stoten zag Tung (groepsleider) toch in dat ik misschien inderdaad al wat ervaring had op dit gebied en mocht ik met de rest de kata gaan oefenen.

Dat was dinsdag.

Donderdag diezelfde week hadden we weer training voor Vietnam week, en binnen deze les had ik de volledige kata weten te leren. De rest was echter nog steeds met de eerste paar stappen bezig en Tung was zodanig onder de indruk dat hij me meer wilde leren dan alleen dit. Dat leek mij uiteraard keigaaf, dus de les erna leerde hij me wat “bidsprinkhaan stijl” kungfu, en 酔拳 (suiken (voor niet japanologen: uitspraak suwiekèn)) “dronken stijl” kungfu. Dit laatste is iets wat zijn leraar in Vietnam aan alleen hem en een vriend van hem heeft geleerd! Ik voelde me al behoorlijk vereerd op dat moment, nog veel meer toen hij me later vertelde dat hij graag zou hebben dat ik een solo-optreden doe in de Vietnam Week en dat ik het lesgeven van de kata van hem zou overnemen terwijl hij naar Vietnam ging. :o In eerste instantie dacht ik nog dat het voor ’n week zou zijn, maar ’t bleek dat hij een hele maand weg gaat en ik nu nog tot 20 maart bezig blijf met trainingen leiden. Voordat hij wegging hebben we met z’n tweeën nog intensief getraind in suiken kungfu, want dat is hetgeen ik uiteindelijk zal moeten demonstreren. Fantastisch om dit te mogen leren, Tung is echt heel goed (hij heeft 3 zilveren plakken gewonnen op nationaal niveau geloof ik) en weet ook goed les te geven. Ik hield er echter wel in zo’n beetje elke spier in m’n lijf spierpijn op na, want we trainden elke dag en daarnaast had ik ook nog karate en taekwondo. Oh ja, en blauwe plekken natuurlijk: op m’n armen, op beide heupen – zodat ik alleen nog maar op m’n rug kon slapen – en een gekneusde pink. Ik heb helaas geen video van wat ik moet doen, maar zodra ik dat opgenomen heb krijgen jullie dat te zien. Een van de indrukwekkendste en moeilijkste dingen die ik tot nu toe bezig ben geweest onder de knie te krijgen is een dubbele draai trap in de lucht waarbij het de bedoeling is dat je je lichaam horizontaal houdt. :/ Dat lukt me dus ook nog steeds niet goed, en het oefenen daarvan zal even moeten wachten, want ik zit op dit moment met een enigszins gekneusde voet. Maar goed, nu tijd om dit op het grote webs te zetten, en te beginnen met het schrijven van de volgende blogpost: een “Special Edition” over Nagasaki!

Mijn excuses. Freewebs had wat wijzingingen aangebracht die vervolgens voor wat problemen zorgden voor mijn blog. Maar er is goed nieuws en slecht nieuws:

Slechte nieuws: Gelukkig is mijn laatste verhaal niet verwijderd (da's eigenlijk goed, hoewel het eerst niet geplaats werd door de site, en toen plots dubbel), maar nu staat het verhaal dus enigszins vreemd in 2 delen op de pagina. Daar kom je wel overheen. Lees in ieder geval eerst maar het deel "Kerst bij Noëlle" dat ik hiervoor gepost heb. Er staat alleen wel nog een hoop raar gebrabbel ervoor en ergens ergens in het midden nog 'ns geloof ik, en ik weet nog niet hoe ik dat weg krijg.

Goeie nieuws: dankzij enkele vernieuwingen kan ik voortaan foto's en filmpjes gewoon in de blog plaatsen! Geen gerommel meer met links enzo. Deze keer echter nog wel, want dit verhaal had ik nog in deze vorm staan en ik heb geen zin om nu nog veel eraan te doen, Freewebs doet al vervelend genoeg. Volgende keer beter. Volledige mappen met foto's blijven uiteraard op de andere site staan, tussen het verhaal door alleen de leukste/meest relevante.

werd er een taart voor ons neer gezet, en kreeg ik verjaardagcadeaus!  Yeah! Heel vet. Een metalen sleutelhanger van de kanji 風林火山 fūrinkazan met op de achterkant 武田信玄 Takeda Shingen en zijn 家紋 kamon (familiewapen). 風林火山 is afgeleid van een stuk uit Sun Tzu?s beroemde boek ?The Art of War? en slaat op het idee ?snel als de wind, stil als een bos, krachtig als vuur, en standvastig als een berg?. Shingen gebruikte dit als lijfspreuk. Het staat ook op het vaandel dat hoort bij Takeda Shingens mini 鎧 yoroi (samurai harnas); mijn andere verjaardagscadeau. Toevallig ken ik wat verhalen over Takeda Shingen en zijn aartsrivaal 上杉謙信 Uesugi Kenshin en vind ik ?m supercool, dus dat kwam goed uit. Zorgde ook voor een extra gespreksonderwerp de volgende dag, toen ik met Hiroshi-san (mr. Kawamura) op pad ging.

Donderdag: Hiroshi-san liet me namelijk nog een steen zien waar Shingen een pijl in had geschoten. Het deed mij direct denken aan een Japans gezegde: 「虎と見て意思に裁つ矢の試し割り」 tora to mite ishi ni tatsu ya no tameshiwari: er zijn pijlen die steen kliefden, gelovende dat ze op een tijger mikten. Ik wist namelijk dat Takeda en Uesugi gezien werden als draak en tijger (uit Chinese mythologie), maar omdat ik niet wist welke leek het me hier heel logisch dat Uesugi de tijger was. Later heb ik het opgezocht; Takeda had als bijnaam ?de Tijger van Kai (provincie)? en Uesugi was ?de Draak van Echigo (provincie)?, maar ook hij werd soms aangeduid als Tijger, want zijn oorspronkelijke naam was 長尾景虎 Nagao Kagetora (tora = tijger). Helaas ben ik vergeten te vragen of dit gezegde ook daadwerkelijk hiervan afkomstig was, en het info bordje dat bij de steen stond zei er niks over.

Verder ben ik die dag nog naar twee grote schrijnen geweest: de春宮Harumiya (lentetempel, werd aan gewerkt, dus weinig te zien) en de 秋宮Akimiya (herfsttempel). Bij deze laatste was toevallig net een 宮参り miyamairi aan de gang. Dat is wanneer er een baby geboren is, en men ongeveer 3 maanden later naar de schrijn gaat om aan de kami (goden) te vragen het kindje te zegenen. Shinto priesters all over the place, moeder in kimono, supermooi om te zien. Ik kon het dan ook niet laten om te vragen of ik een foto mocht nemen. Dat mocht. Ik was blij. Hiroshi-san dacht dat het misschien nog wel leuker was als ik ook op de foto stond en vroeg dus (ondanks mijn rooie hoofd) of ik bij het echtpaar mocht gaan staan. Dat mocht ook. Ik nog blijer. Na de tempels zijn we nog even langs een stenen (Amida) boeddha geweest - schijnbaar een erg beroemd kunstwerkje in Shimosuwa en omstreken - en daarna naar de plek waar de 御柱 onbashira van de heuvel worden gegooid. Dat zijn palen die om het hoofdgebouw van de tempel staan, en elke 6/7 jaar vernieuwd worden. Ze worden ergens in de buurt in de bergen gekapt tijdens een Shinto ceremonie en vervolgens met mankracht naar de tempels gesleept, waarbij ze onderweg dus ook van een heuvel afgaan. Om te bewijzen hoe dapper ze wel niet zijn, rijden sommige mannen op deze boomstammen op weg naar beneden, en elk jaar zijn er weer blessures, botbreuken of doden. Hiroshi-san was niet suïcidaal en heeft dit niet gedaan. Tot slot zijn we ook nog even naar een hele mooie Zen tempel geweest, de 慈雲寺 Jiunji.

Eenmaal terug bij de Kawamura?s bleken we bezoek te hebben van hun dochter en kleinkind. En dus heb ik zo?n beetje de rest van de middag Ponyo (Japanse animatiefilm) zitten kijken met Suguru, 2 jaar oud jochie, superlief. ?s Avonds zelf お好み焼きokonomiyaki (soort Japanse pannenkoek) mogen maken, wat echt keilekker was? (hmm? honger) en na het eten was het tijd om de kerstcadeaus uit te pakken! Van Noëlle kreeg ik een werkelijk fantastisch en compleet onverwacht cadeau: een お握りonigiri muts. Jaaa, dat was lachen.  Ook de Kawamura hadden voor mij een cadeautje gekocht; een mok met daarop heel veel kanji van vissen. Helemaal mijn ding. Volgende week ken ik ze allemaal

Vrijdag: Noëlle moest ook vandaag nog naar school, en dus ging ik ?s ochtends samen met Jan (de Chinees die ook bij de Kawamura woont) Noriko-san helpen bij het bereiden van sushi. Overigens was ik ondertussen een beetje verkouden geworden, dus kreeg ik een trui van de opa en een mondkapje voor. Staat me geweldig? ?s Middags kwamen er twee Japans leraressen van Jan langs, met wie we na de lunch naar nog een schrijn zijn geweest (de 本宮 honmiya, 1 vd 4 grote schrijnen hier) en naar een glaskunst makerij en een museum geweest.

Zaterdag was Noëlle wel vrij, en dus ging ze eerst haar gloednieuwe 三味線 shamisen in elkaar zetten.  Prachtig instrument, waarvoor Hiroshi-san persoonlijk een standaard had getimmerd. Terwijl ze dat aan het doen was kwam Suguru langs, een uurtje of wat later gevolgd door de drie kleinkinderen van de andere dochter. Gezellig een paar uur geschreeuw aangehoord (nee, ze waren wel oké hoor) en daarna namen de Kawamura ons mee naar 茅野 Chino, waar er ijssculpturen te bewonderen waren. Erg leuk (en koud) om te zien en te beklimmen, want er was ook een ijsglijbaan waar we natuurlijk een paar keer van af moesten. Buiten de hal een kort sneeuwballengevecht gehouden, waarna we terugkeerden naar Shimosuwa om krab te gaan eten. Zo?n hele.

Zondag was de enige dag dat Noëlle en ik echt helemaal vrij van verplichtingen waren, en dus gingen we op toeristische tocht naar Matsumoto, te beginnen bij 松本城 Matsumoto-jō (kasteel). Heel erg mooi, van de buitenkant, die ze toevallig aan het poetsen waren, maar we zijn uiteraard ook naar binnengeweest, helemaal tot de zolder, en ondertussen veel foto?s gemaakt (ik tenminste), buiten nog een souvenirtje gekocht enzo, alles wat een goeie toerist doet. Ons entreekaartje voor het kasteel was ook geldig voor het bijbehorende museum, dus zijn we daar ook naar toe gegaan. Helaas waren 2 van de 3 verdiepingen gesloten, dus echt veel viel er niet te zien. Wel de 宝船 takarabune (schatboot) van de 七福神 shichifukujin (7 geluksgoden), die maar 6 goden bevatte.  Voor de kenners: 布袋 Hotei ontbrak, voor redenen die mij volledig onbekend zijn overigens. Daarna zijn we naar Noëlles shamisen lerares gegaan, die ons een dikke gratis lunch regelde. De eigenares van het カレーkaré (Japanse curry) restaurant op de hoek is namelijk een hele goeie vriendin van haar.  Na de lunch kregen we een privé optreden, want er moest geoefend worden voor een optreden. Heel cool, maar helaas waren mijn batterijen op, dus veel heb ik er niet van kunnen filmen. Dat was extra jammer toen er ook nog een 琴 koto docente bij kwam, die na een prachtige demo ons ook even liet proberen te spelen. Met een stervende batterij toch nog een paar plaatjes weten te nemen, maar uiteindelijk moesten we toch maar de trein nemen, want dit was de laatste dag dat ik in Shimosuwa zou zijn? Thuis nog gezellig film gekeken, en toen was het zo?n beetje voorbij.  De volgende ochtend nam ik de bus van 07:07, en begon de reis terug naar Beppu.

Maandag dus heel vroeg opgestaan, en weer afscheid genomen van Noëlle en de Kawamura. De bus was dit keer trouwens wel wat luxer; veel meer beenruimte en een tv vlak voor me, waarop ik Spiderman 3 (uiteraard in ?t Japans) en ゲゲゲの金太郎 (gegege no kintarō). Ik was al vrij vroeg in Ōsaka ? zo?n 6 uur voor mijn boot zou vertrekken ? maar omdat ik niet zeker wist waar ik heen moest, besloot ik eerst te proberen om naar de juiste vertrekplaats te gaan zoeken, i.p.v. rond te trekken door het centrum. Min of meer door mijn stommiteit (?Ōsaka haven? is natuurlijk het centrum van het hele havengedeelte, en niet waar boten liggen) kocht ik een kaartje naar het verkeerde station. Gelukkig had ik nog steeds behoorlijk veel tijd over en dus ging ik dit gedeelte van de stad dan maar verkennen. Er bleek een van ?s werelds grootste reuzenraden te staan: iets van 700 nog wat meter hoog. Ideale plek om even mijn lunch op te eten.  Het uitzicht was best indrukwekkend. Eenmaal beneden ben ik nog even rond wezen neuzen in het winkelcentrum ernaast, gewoon, omdat je toch altijd even naar binnen wordt gezogen door alle awesomeness in anime winkeltjes. Dé Winkel van Awesome (met o.a. een levensgroot Velociraptor hoofd ) bleek zich echter in het gebouw te bevinden van waaruit je naar de boot gaat. Ik had al een paar foto?s van de etalage gemaakt, voor ik in de gaten kreeg dat de etalage zich over de gehele gang uitstrekte ? aan beide kanten! ? en het echte winkeltje een waar doolhof was van verzamelaarsdromen. Ik kon dit niet met foto?s laten zien; ik moest het filmen (-> Zie YouTube). Na een tijdje deden mijn ogen pijn van het staren en ben ik teruggekeerd naar de grote hal, waar ik Edwin, Nozomi en Patrick tegenkwam. Zij gingen ook weer terug naar Beppu, dus heb ik de rest van de avond met hen rondgehangen. Dat was lachen. We hebben wat kaartspelletjes gedaan, hotdogs uit automaten gehaald, en we zijn ook nog naar de お風呂 ofuro (gemeenschappelijk bad, maar wel man-vrouw gescheiden hè) gegaan. Oh, en d?r was een serveerster van wie Patrick het haar zo fantastisch vond zitten dat ik er op ?n gegeven moment maar gewoon op af ben gestapt met de vraag of ik een foto van ?r mocht maken. Gekke gaijin kunnen dat.  Oh, en dit keer was het wel druk in de slaapvertrekken. Lagen we op de heenweg nog om en om, dit keer was elke plek bezet? lekker knus.

Dinsdag bij het ochtendgloren de haven van Beppu binnen gevaren, waar we een half uurtje later van boord mochten. Dat ze ons hadden laten wachten (voor ons gevoel dan), is maar goed ook, want de eerste bus kwam pas om half 8. Daarna was het weer ieder voor zich eigenlijk. Ik ben maar zo?n beetje gelijk m?n bed in gedoken, want op de boot had ik maar 2 uur geslapen, de nacht daarvoor max. 5, dus ik was wel aan wat slaap toe. Verder die dag niet veel boeiends gebeurt, dus ik zal dit alles onderhand maar ?ns op het web zetten. De week van de 30 tot de 6 komt later nog wel.

Ps: er staan natuurlijk nog veel meer foto's op de site, die jullie allemaal op je gemak kunnen bekijken ('t is wel verspreid over mappen, maar naar thema ingedeeld). Op YouTube hoop ik komende week ook alle filmpjes te uploaden die ik in de vakantie gemaakt heb, dus check daar rond die tijd nog maar 'ns.

Eeeh, sorry. Ik had gezegd dat ik enkele weken terug zou bloggen, maar dat is er helaas niet van gekomen. Dus begint het verhaal van dit keer bij de maandag van 2 weken terug. Recentere gebeurtenissen komen later ook nog, geen zorg.

WAARSCHUWING:  het is dit keer dus wel een extreem lang verhaal

Maandagavond was er een ?Cultural Fiesta?, waarbij (om redenen die mij volkomen onbekend zijn) dit keer een schijnbaar willekeurige selectie landen wat optredens gaven. Wellicht dat je het al gezien hebt: de filmpjes hiervan staan inmiddels namelijk al een tijdje op YouTube. Het zag er allemaal weer leuk uit, en dus heb ik behoorlijk veel gefilmd (dit keer had ik mezelf van tevoren ervan verzekerd had dat ik lege schijfjes had?). Veel valt er eigenlijk niet over te zeggen. Sommige waren erg gaaf (Indonesië had een hele uitgebreide choreografie van 30 man die ritmisch aan het klappen waren) en hebben een plaatsje op het net gekregen, sommige waren minder boeiend (2 jongens die een Vietnamese smartlap zongen) en die hebben YouTube niet gehaald  Kijk daar dus maar voor de hoogtepunten, als je dat nog niet gedaan had.

Dinsdag ? geen idee?

Woensdag ben ik de stad in gegaan, om wat kerstcadeaus voor pap & mam te kopen. Na een minuut of tien naarstig zoeken werd ik aangesproken door ?n aardig omaatje, dat in mij de perfecte gelegenheid zag om haar Engels te oefenen. Ze bleek zowaar Engels te spreken! Nou heeft ze misschien ook wel een paar jaar meer gehad om te oefenen, maar ze sprak beter Engels dan sommige van mijn leraren. Aangezien ik woensdag toch niks beters te doen had (karate is pas om zes uur) kon ik best 10 min missen om een Engels/Japans gesprek te voeren met onbekenden. Ze was erg geïnteresseerd in waarom ik in Japan zat, en toen we het hadden over wat ik hier precies aan het doen was, ging ze me helpen met het zoeken van een goed cadeau. Superaardig. Na nog ?ns 10 min rondlopen had ik het niet gevonden en besloot ik ergens anders te gaan zoeken. Wilde ze me ook nog 1000 yen geven! Ik heb uiteraard eerst meerdere malen geweigerd, maar toen ze bleef aandringen het met rood hoofd en een diepe buiging aangenomen. Het enige dat ik kon geven was een 名刺名紙 meishi naamkaartje, die ze aanvankelijk niet eens aan wou nemen?

Hoewel ik het juiste cadeau niet gevonden had, had ik wel een paar goeie ideeën gekregen en zette erop uit om die te gaan halen op andere plaatsen. Bij het verlaten van het warenhuis zag ik nog een prachtig voorbeeld van ?haastige spoed is zelden goed? trouwens. Er was namelijk een gozer die met z?n auto wel heel haastig de bocht de parkeerplaats op wilde nemen en daardoor met de helft van zijn auto op de stoep terecht kwam. Na eerst een flink stuk stoeprand verwijdert te hebben met z?n voorbumper reed hij nog zo?n 5 meter schurend en schrapend verder tot hij eindelijk uitstapte om te zien wat ie gedaan had. Tja, dat gaat hem flink wat koste, lijkt me.

Woensdagavond naar karatetraining voor een bijzonder besluit, waar ik al weken vol spanning naar uitkeek. Onze karateclub was namelijk door een of andere shihan van een dojo uit Ōita die Mark-sensei goed kent uitgenodigd om mee te doen aan de jaarlijkse nieuwjaarstraining. Mark-sensei had echter gezegd dat we ofwel allemaal gingen, of niemand ging, en gaf ons vervolgens anderhalve week om erover na te denken. Woensdag bleek tot mijn grote blijdschap en verbazing dat niemand bezwaar maakte tegen deze training. Ik had namelijk echt gedacht dat die Chinezen die tijdens een gewone training op APU al amper inzet tonen niet in de stemming zouden zijn voor een buitentraining in de winter.  Maar goed, niemand wilde niet gaan, en dat betekent dat we op 11 januari samen met 5 andere dojo?s uit Ōita (in totaal ruim 100 man (excl. onszelf)) op het strand en in de oceaan zullen gaan trainen! Kicken!! Nou alleen nog hopen dat ik er niet meer dan een week spierpijn en blauwe plekken aan over houd (bijv. longontsteking of zoiets, dat zou jammer zijn).

Donderdag was de laatste taekwondo training voor de kerstvakantie, dus toen Chris (de leider van de circle) vroeg of we misschien wilde gaan sparren was ik gelijk enthousiast. Dé kans om nog wat trappen uit te delen (en wellicht te vangen) kon ik niet laten schieten. Helaas waren de trappen van m?n rechterbeen al wat minder hoog dan normaal, omdat ik de dag ervoor bij karate een spier had verrekt, maar het kan altijd erger. Dat gebeurde toen ik een snoeiharde 回し蹴り中段 mawashi-geri chūdan maakte en die onbedoeld doch stevig geblokt werd door de knie van mijn tegenstander. In eerste instantie had ik er weinig last van, in vergelijking met Rylan en zijn knie tenminste. Bij nadere inspectie bleek op de wreef van mijn rechtervoet echter een flinke blauwe plek te verschenen die toch ook wel zeer deed als ik mijn tenen bewoog. Maar hey, ff ijs-spray erover en weer in gevechtshouding, want er was nog iemand die wilde sparren en ik was nog niet moe of geblesseerd genoeg om te stoppen. Ondanks de blessure dit tweede potje wel gewonnen en verder rustig gekeken naar de matches van anderen tot iedereen genoeg had en we de ?les? beëindigden.

Vrijdag in plaats van normaal college zijn we voor Cultural Heritage Management op excursie geweest naar 杵築 Kitsuki, een plaatsje ongeveer op ?n uur rijden afstand van Beppu. Mooie plek en gelukkig zat het weer mee. Opgesplitst in drie groepen werden we door een hele aardige ? en vooral erg vitale (ze liep harder dan iedereen) ?  oma rondgeleid door het oude/toeristische deel van de stad, waar we dus een marketing strategie voor moeten maken. Ik heb bijna de hele dag rondgelopen met Po-wei sempai en bekenden, en heb ondertussen natuurlijk voor wat beeldmateriaal voor ons werkstuk gezocht. Een bezoek aan het kasteel ? wat uiteraard van binnen een museum was ?, wat oude huizen, een tweede museum en in totaal zo?n 200 foto?s (hier een kleine selectie) later zaten we weer in de bus op weg naar APU. Daar waren we net op tijd voor de afsluitende voorstellingen van de ?Japan week?. We waren wel wat laat, en daarom zat ik in het begin ergens op de trap, tot ik Takehiro sempai (van karate) tegenkwam. Hij zat in de organisatie en had toevallig nog op een van de voorste rijen een open plek gevonden.  Dus die was voor mij. Het was heel erg vermakelijk, want in plaats van alles maar achter elkaar te gooien zoals bij alle andere culturele optredens, hadden de Japanners een originelere manier van presenteren bedacht. Drie grote toneelstukken werden opgevoerd, waarin toneel, muziek en dans in de goeie verhoudingen aanwezig waren, met een setting die steeds wisselde tussen modern Japan en middeleeuws Japan, en dat alles terwijl er ondertussen ook nog een verhaal met moraal in zat. Cool. En het zijn voornamelijk muziek en dans filmpjes, want de toneelstukken waren uiteraard in het Japans en heb ik maar weinig van gefilmd, omdat ik het anders allemaal zou moeten ondertitelen en daar ben ik te lui voor. Het moraal was overigens steeds dat de jeugd van tegenwoordig en de 30/40-ers van nu maar weer eens een voorbeeld moeten gaan nemen aan hoe de dingen er vroeger aan toe gingen: minder individualiteit, meer loyaliteit aan de samenleving ?  minder praten, meer luisteren (oh, en kleed je fatsoenlijk) ? minder zeuren en depressief doen, meer ondernemend zijn en kijken naar de toekomst. Bovenal: respect voor elkaar. Nou is dit een standaard geval van idealisering van het verleden, maar ach, het werd heel mooi gebracht en ik ben het er wel helemaal mee eens.

Zaterdag de laatste karateles van 2008 gehad. Een leuke training, waarbij we zelfs een heel uur zelf mochten trainen wat we maar wilde. Althans, onder de voorwaarde dat het karate was en onder het dreigement dat als er één iemand stond te niksen, iedereen het zou bezuren voor de rest van de les. Ik ben kata gaan oefenen tot ik door Po-wei sempai gevraagd werd mee te gaan sparren met hem en Tsubasa sempai. Ging niet slecht, maar tegen een bruine bander en een zwarte bander had ik uiteraard toch maar weinig kans op winnen. Ze vechten in gōjūryū karate ook compleet anders dan in kyokushin stijl. Veel afwachtend, terughoudend en voornamelijk stotend. Dat laatste komt misschien ook omdat ze bang waren mij te bezeren ofzo, maar het viel me op dat ze ook tegen elkaar maar weinig trapten. Ik zelf had eigenlijk maar één goeie stoot weten te plaatsen: tegen Tsubasa sempai. ?Helaas? was dat echter een kyokushin stijl stoot, d.w.z. een stevige 正拳中段突き seiken chūdan tsuki in de zij ? dat is voorlopig nog de enige manier waarop ik instinctief vecht. Dat was net op het moment dat de leraar langs kwam lopen, en die keurde mijn ?gebrek aan beheersing? ? je hoort alleen even aan te raken, Budoclub B&D stijl ? meteen af, door subtiel tegen Po-wei sempai op te merken dat dit de reden was dat ie nooit witte banders liet sparren. Maar verder ging het prima.

Deze les moesten er ook nieuwe clubleiders gekozen worden ? mensen die reserveringen maken voor de ruimtes, materiaal e.d. en activiteiten organiseren buiten trainingsverband om ?, d.m.v. stemmen. We hadden zes kandidaten en vier plaatsen, en ieder mocht vier namen noteren, met voorkeurnummers erbij, want één zou primus inter pares worden, de rest is van gelijke rang. Drie van degene waar ik op gestemd heb zijn uiteindelijk leider geworden. Aan het eind van de les van de andere clubleden nog een stuk verjaardagstaart gekregen, samen met eh? tja, sorry Chinezen. Ik heb hun namen niet onthouden. Er waren in ieder geval nog twee anderen die ook recentelijk jarig geweest waren, en dus hadden ze een taartje laten maken met onze namen erop. Ik stond eigenlijk alweer in de zaal toen ik plots teruggeroepen werd naar de hal. ?Oh, taart, cool. Voor wie?? - ?Voor jou? - ?Hè??.  Dat was een hele toffe verrassing. Tot slot kreeg ik ook nog een manga van Po-wei sempai (serieus toffe gast zeg, geen wonder dat hij eerst leider was van de club) over 囲碁igo. Da?s een strategisch bordspel; soort dammen, maar dan helemaal anders. Heel cool. Bleek dat de afbeelding op promotieposters van de igo-club ? die sinds een week bestaat, en waar ik zeker weten bij ga ? daarvan afkomstig is. Daarna ben ik in plaats van de gebruikelijke lunch dit keer gaan kijken bij de 剣道 kendō training. Ik wilde al een hele tijd graag kendo gaan doen, maar ze stonden niet in het APU circle info-boekje dat we begin dit jaar kregen, ik ken niemand die het doet en heb ik ze nooit ergens zien trainen, dus dan houdt het een beetje op. Deze keer liep de karate les toevallig nogal uit? bleken ze direct na ons te trainen! En Ton sempai kende een van de (vijf) mensen die daar traint, dus werd ik direct geïntroduceerd en mocht ik ook de sparring matches klokken. Zoals ik al zei, er zijn slechts vijf mensen die echt kendo doen hier. Er waren nog twee anderen, maar die zijn er pas net bij gekomen, te beoordelen aan het feit dat ze geen 袴 hakama of andere uitrusting hadden, en met iemand aan de andere kant van de zaal basisbewegingen gingen oefenen. Het zag er heel cool uit, en ik was van harte welkom om wanneer dan ook mee te doen, dus na de vakantie heb ik weer een extra zaterdagmiddagactiviteit.

Zondag ? geen idee. Maandag weinig bijzonders.

Normal 0 21 false false false NL JA X-NONE /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:Standaardtabel; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;}

Dinsdag even een toets gemaakt voor Societies and Traditions of the Asia Pacific, die meerkeuze en niet zo heel moeilijk was, en toen mijn spullen gepakt voor de vakantie in 長野県Nagano-ken! Eerst ben ik nog even naar het postkantoor geweest, om mijn ?kerst?cadeaus te versturen naar Nederland. De verassing zou sowieso niet al te groot zijn geweest (mijn korte gedichtje wat ik erbij had gedaan was alles behalve cryptisch) maar het werd er nog minder op toen ik van de postkantoor mensen precies moest opschrijven wat er in de doos zat die ik stuurde. Is goed, dacht ik, maar dan schrijf ik het wel in Japans, anders is de verrassing er veel te gauw af.  Maar nee, dat mocht niet, want dat zou de Nederlandse douane niet kunnen lezen. Oh, en of ik er ook even de prijzen bij wilde zetten (dan kunnen ze belasting heffen?). Tja, weigeren zat er natuurlijk niet in, maar ik wist nu al niet meer wat het exact gekost had, dus heb ik het maar ongeveer opgeschreven en wat naar beneden afgerond, voor het geval dat ?t iets uitmaakt voor de invoerheffing ofzo. Pfff, de verzendkosten waren bijna evenveel als die van de cadeaus. Beppu ?shitty? post office... Maar het is tenminste onderweg.

Nog leuker nieuws: na het wegwerken van een 海老 ebi (reuzegarnaal)-burger bij de MacD, ben ik naar de haven gegaan voor de ferry naar 大阪 Ōsaka. Eindelijk ging ik dan daadwerkelijk richting het noorden om Noëlle te ontmoeten. Voor ik op mijn plaats van bestemming was had ik alleen nog maar zo?n 24 uur reizen met boot, trein/metro en bus te gaan, te beginnen met boot. Ik heb nog nooit met een boot van dergelijk formaat gereisd, en was behoorlijk onder de indruk van hoe ?Titanic?-ig het allemaal voelde. Ten eerste was het gewoon een grote boot. Er gingen een hoop auto?s en vrachtwagens in. Ten tweede werden we heel fancy ontvangen; bij binnenkomst stond er een mannetje in pak ons te verwelkomen in een hal met mooie houten panelen, veel lampjes en een dubbele trap naar de volgende verdieping. Best cool. Ten derde voelde ik me nogal Leo DiCaprio (althans, de rol die hij speelde) toen ik zag waar ik moest slapen. Één grote zaal waar iedereen op de vloer schouder aan schouder moest slapen. Ik was maar wat blij dat het niet net boven machinekamer lag en we niet bang hoefden te zijn voor ijsbergen. Gelukkig waren er ook een heleboel andere APU studenten die avond dus als we hadden moeten zwemmen had ik in ieder geval mensen die dezelfde kant op moesten. In de wachtruimte kwam ik bijv. al drie bekenden van APU tegen, maar die verloor ik uit het oog zodra we aan boord gingen, dus dat boeit verder niet, maar zij waren zeker niet de enige APU studenten daar. Ik denk dat ik die avond zeker 10 anderen heb gesproken, en wellicht dat er meer waren die ik niet gezien heb. Eenmaal in de verrassend derderangs uitziende slaapvertrekken bleek mijn kamergenoot nota bene ook op de boot mijn kamergenoot te zijn! En ik wist niet eens dat hij naar Ōsaka ging. Zijn vriend, vriendin en diens vriendin (Alex) waren behoorden eveneens tot zijn gezelschap. Het meest heb ik die avond echter met Hiroko zitten praten, die helaas maar voor één semester aan de APU studeerde, en binnenkort weer permanent teruggaat naar Ōsaka. Terug in de slaapzaal bleek het niet zo heel druk te zijn, en zat er steeds een open plek tussen elke passagier.

Woensdag: Na een paar uurtjes slapen kwamen we rond half zeven aan in Ōsaka, waar ik mij met Ryo, Hiroko, Alex & kornuiten richting de treinen begaf. Een heel stel mensen moest dezelfde kant op, dus heb ik nog een uur of wat gezelschap gehad, tot ook zij een andere metro instapten en ik tenslotte alleen op station Umeda arriveerde. Noëlle had nog gebeld die ochtend, wat een heel raar idee van tijd en ruimte opleverde voor mij. Ik zat sowieso in Japan en had nog zo?n dikke 6 uur reizen voor de boeg, maar toen we zeiden ?Oké, eh.. tot vanmiddag dan!? leek het net alsof ik in Beek en Donk zat en we afgesproken hadden om zo meteen eventjes langs te komen ofzo.

Zoals ik al zei zat er nog een flinke afstand tussen waar ik was en waar ik moest zijn; een afstand die ik verder geheel zou afleggen met de bus. Een bijna compleet lege bus. Toen ik instapte was ik 1 van de 2 passagiers. Verder door Ōsaka rijdende stapten er nog vier of vijf mensen in, maar daar bleef het verder bij. Het was een rustig ritje. (meer reisplaatjes) Van te voren nog gebeld naar Kawamura-san dat ik er bijna was, en toen ik om 2 uur dan eindelijk uitstapte in 下諏訪 Shimosuwa werd ik verwelkomd door een vrolijke Japanse oma. Na het uitwisselen van beleefdheden zijn we even snel mijn spullen wezen droppen bij hun huis, en daarna zette ze mij af bij het station. Noëlle zat op dat moment namelijk nog in 松本Matsumoto op school en ik zou haar daar gaan ontmoeten en vervolgens samen naar een Double Dutch optreden gaan kijken van andere leerlingen. Nog 30 min treinen later was ik daar en stond Noëlle al te wachten op het station.  久し振り！Hisashiburi! (Lang niet gezien!) Zo cool. Meteen een knuffel gegeven natuurlijk (had ik haar moeder beloofd ) en daarna zijn we eigenlijk gelijk door gegaan naar de 深志高校 Fukashi High School. Daar werd ik hier en daar voorgesteld aan wat vriendinnen van ?r, die mij overigens aanzagen voor ofwel haar vader (wtf! Gelukkig maar eentje die dat zei), haar broer of haar vriend. Natuurlijk stak ik twee koppen boven iedereen uit, en werd als rariteit zijnde dus nagestaard als een loslopende ijsbeer in Afrika*. Hoewel dit met meer gegiechel gepaard ging dan ik me voorstel dat bij de ijsbeer het geval zou zijn. Na de Double Dutch demonstratie ? die overigens heel cool was, check YouTube, misschien heb ik het nu ondertussen geupload ? stond er zelfs een groepje de deur te blokkeren: ?Sei, no? (soort van ?1, 2??) watto izu yoa neemu?? riepen er twee die te gespannen waren om elkaars handjes los te laten.

*een warm aangekleed paard dat op Boeddha rijdt zou in Nederland misschien ook vreemd geweest zijn, maar dit is Japan... daar doen ze dat gewoon.

Na een kort bezoek aan (de buitenkant van) Noëlles klaslokaal zijn we de stad in gegaan voor wat お焼き oyaki (soort bapao, maar dan met allerlei vullingen en meer brood dan cake-achtig). Kei lekker, maar we werden al gauw gebeld door Noriko-san (mw. Kawamura) of we gauw naar huis kwamen want ze was al aan het koken. Na een lekkere

Een blog update binnen één week, dat is relatief vlot denk ik. Maar ik heb al weer genoeg te vertellen, dus laat ik meteen beginnen met de klapperrrrr van de week:

Maandag, 8 december. Ook wel bekend als ?De Dag waarop Steven 21 werd?.  Klinkt een stuk spectaculairder dan het was natuurlijk. ?s Ochtends was het echter heel erg leuk, want dankzij Skype waren pap, mam en Daniël er in Beek en Donk ook bij toen ik de cadeaus hier openmaakte. Een heel ontroerend gedicht en veel supertoffe cadeaus gekregen, waarvan er één nu al bloedvlekken heeft?. Haha, oké voor iedereen die zich nu afvraagt wat ik wel niet met cadeaus doe; ik heb het over mijn gloednieuwe karatepak. Dat zal ik straks nog wel even toelichten. Heel erg bedankt familie voor jullie cadeaus! Bij deze trouwens ook erg bedankt aan degene die kaarten hebben gestuurd (ze staan allemaal op m?n bureau) en alle andere die aan mijn verjaardag gedacht hebben.

De rest van de dag verliep bijna zoals elke maandag, behalve dan dat ik de eerste paar colleges besloot over te slaan en lekker uit te slapen. Voor die vakken sta ik niet officieel ingeschreven (volg ik gewoon uit interesse) en krijg ik dus sowieso geen studiepunten voor, en hey, het was immers mijn verjaardag. Tijdens de andere colleges droeg ik een groot wit t-shirt met zo?n verkeersbordstijl ?21? erop, wat ervoor zorgde dat ik hier en daar ook nog gefeliciteerd werd door mensen die geen idee hadden dat het mijn verjaardag was. ?s Avonds gebeurde er à la zaterdag weer bijzonder weinig verjaardagswijs, tot een uur of kwart voor 12, toen ik besloot Gordon en Alec te gaan halen om Magic te spelen. Net toen ik de gang op liep kwamen zij ook hun kamers uit, met hetzelfde idee. Eerst begonnen met vier spelers, later een vijfde toegevoegd, en ik heb ze allemaal één voor één verslagen  Strategisch gezien was het een fantastisch spel, van iedereen. Lekker vlot, veel wezens die flink aanvielen enzo. Anyway, daarna Gordon en Alec uitgenodigd voor wat drank, die ? ondanks dat ik zelf genoeg had ? geleverd werd door Daichi, mijn R.A. (residence assistan: soort van leider van de gang) als verjaardagscadeau. Dat was natuurlijk ook weer kei gezellig, en zo hebben we tot 3 uur ?s ochtends gekletst en geprobeerd Gordon wat gitaar te leren spelen.

Dinsdag had ik het eerste college van een nieuw vak: ?Traditions and Societies of the Asia Pacific?. Het wordt gegeven door dezelfde docente als ?Language, Culture and Nation? en is ook even mak. Dit zijn de presentaties echter vrijwillig, en mag de groep bestaan uit een minimum van 2 personen.

Woensdagavond was geweldig. Mark-sensei (師範 shihan eigenlijk, maar hij verwijst nog altijd naar zichzelf als sensei) heeft eindelijk een nieuwe regel ingevoerd: als niet iedereen een kiai maakt tijdens de kihon of kumite training -> de hele groep 20x opdrukken. Als hij vraagt of we het begrepen hebben (?WAKATTA??) en er zijn mensen die niet reageren met een luide ?HAI!?, of het is niet luid genoeg -> de hele groep 20x opdrukken. Zelfs als hij aan één iemand een vraag stelt, en die persoon reageert niet naar behoren, dan gaat iedereen weer 20x naar de grond. Eindelijk ?ns wat discipline in de club! Het viel me nog mee dat we onder de 200 push-ups bleven? En zoals je net las, we doen sinds kort dus ook kumite training, soort van. Niet kumite training door echt kumite, maar hij laat ons in ieder geval trainen met stootkussens. Okay, meestal 4 stootkussens (verdeeld over 2 of 4 personen) waar 22 man zich in rijen voor moet opstellen, maar dat is toch al vooruitgang. Ook hebben we de beginselen geleerd van nieuwe kata, en hebben we zoveel 四股立ち(shiko-dachi, een stand waarbij je heel wijd moet staan en dan zakken tot je benen een 90° hoek maken) gedaan dat ik het zaterdagochtend nog voelde.

Donderdag presentatie gedaan voor ?Tourism Industry?. Valt niet veel over te zeggen. Het ging wel goed. Overigens is het aantal studenten nu vastgesteld op 5, incl. mezelf, dus hebben we zo?n beetje privé colleges. Nou ben ik al weer bezig met het voorbereiden van de volgende presentatie, die komende donderdag gaat plaatsvinden. Donderdag avond heb ik van Keith nog een verjaardagscadeau gekregen: 55,7 Gb aan speelfilms en anime (films en series).  Natuurlijk was er niks legaals bij, maar ach, zolang het virusvrij is, ga ik een gegeven paard niet in de bek kijken. Wat ik wel heb gedaan is tot diep in de nacht anime en films kijken!

Vrijdag bij ?Cultural Heritage Management? me voornamelijk dood zitten ergeren aan de rest van de studenten. Toegegeven, de lesstof was niet spectaculair, en misschien begrepen ze er allemaal gewoon geen reet van (Engels college, en héél veel Japanners/Chinezen in de klas), maar da?s geen excuus om met z?n allen hardop te gaan converseren. Ze probeerden niet eens te fluisteren. Met als gevolg (of was het wellicht de oorzaak?) dat de docent het volume van z?n microfoon op standje ?oorverdovend hard? zette. Ik heb serieus met m?n oordopjes in college gevolgd. Tegen het eind kregen we te horen dat we binnen nu en 10 min. groepen moesten samenstellen voor de excursie van volgende week. Aankomende vrijdag gaan we namelijk naar杵築 (Kitsuki, een stad in Oita prefectuur), waar we de hele dag rondgeleid worden, en later moeten we in groepsverband een PMS opstellen voor die stad. Ik barstte zowat in lachen uit toen ik zag dat de docent overal op de powerpoint-slides ?PMS? had staan, maar in de context van zijn vak staat dat voor ?Place Marketing Strategy?. Het is dus de bedoeling dat we een cultureel promotie plan presenteren en een soort vvv-brochure of toeristische poster ontwerpen. Naar mijn weten kende ik niemand bij dat vak, dus bleef ik rustig op mijn plaats zitten tot ik als ?restant? bij een incomplete groep ingedeeld zou worden. Staat Po-Wei-sempai plots naast me, met het verzoek of ik bij zijn groep wil komen! Po-Wei is één van de twee karate sempai waarvan ik vind dat ze wel hun best doen, dus zoals je misschien begrijpt voelde ik me enigszins vereerd en zei natuurlijk ja. Onze groep bestaat uit 2 Japanners, 2 Chinezen en 1 Nederlander, maar de voertaal is de vertrouwde mix van Japans en Engels.

Vrijdagavond was het afsluitende optreden van de Mongolië Week, waarnaar ik dit keer voor de zekerheid 6Gb aan SD-kaarten had meegenomen. Maar goed ook, want ik heb behoorlijk veel gefilmd. Bijna iedereen was gekleed in traditionele kleding, wat prachtig was om te zien. Mooie muziek en best spectaculair ook, sommige dansen. Aan het einde werd er nog een grote modeshow gehouden waarbij ze alle kostuums nog eens goed lieten zien, maar ook kleding van hedendaagse Mongoolse modeontwerpers toonden. Heel cool. Binnenkort op YouTube te bewonderen. (binnenkort is uiteraard een relatief begrip hè)

Zaterdag weer goed begonnen bij karate. Er waren een paar mensen aanwezig die er woensdag niet waren, dus begonnen we meteen met opdrukken.  Nou doe ik thuis (mijn kamertje) ook al vrij veel aan opdrukken, dus m?n knokkels zijn al redelijk vereelt, maar zaterdag scheurde de huid op m?n middelste kootje een beetje in, waardoor de eerste bloedvlekken op m?n nieuwe sneeuwwitte pak verschenen. Tja, houten vloeren zijn niet vriendelijk voor vuisten. Gister zijn we tot mijn grote vreugde weer een stapje dichter bij echt sparren gekomen: we deden ?soft kumite?. Dat betekent dat we elkaar alleen mogen aantikken met de rug van de hand/vingers, en alleen op de borst/buik. Dat ging erg leuk.  Mijn lange armen zijn redelijk snel met uitzondering van één potje tegen Kumiko ? een heel klein Japans meisje die zowat tegen mij aan moest komen staan om me te raken ? zochten de langere tegenstanders en ik elkaar natuurlijk een beetje op, dus bleef het lekker sparren op niveau. Ja, tegenstanders kun je hier uitzoeken, want in tegenstelling tot het ?doordraai?-systeem in de (陰陽道場)YinYang dōjō in Eindhoven telt de sensei hier gewoon tot tien, waarbij iedereen door elkaar rent om binnen de tijd een tegenstander te vinden is die niet de sensei is. Één keer ging ik per ongeluk (reflexmatig) net iets te veel op in de spanning, en plaatste ik een vuist in de zij van Takahiro-sempai, maar da?s een stevige Japanner die het wel kon hebben zei ie. ?t Was in ieder geval kei leuk.

Behalve ?s middags heb ik gister ook ?s avond met de karate club gegeten, want ter ere van een oud clublid dat tijdelijk op bezoek kwam, zijn we met bijna iedereen uit eten geweest bij een lopend buffet restaurant in Beppu. Echt heel erg gezellig. Ook de sensei is later op de avond (hij had eerst training in Oita) nog langsgekomen, zodat Hashish (da?s de bijnaam van de eregast, zijn echte naam lijkt er namelijk op, maar die ben ik vergeten) zijn o-miyage kon afgeven, onder het geflits van een tiental camera?s. De porties in dat restaurant waren trouwens wel heel wat anders dan bij een lopend buffet in Nederland. Sommige van de schalen die ze daar hadden, had ik in één keer wel op m?n bord kunnen schuiven.  Even ter goede orde: dat ik heb uiteraard niet gedaan, ik nam gewoon mini-porties zoals iedereen. En ging vervolgens 3, 4 keer terug.  Ik weet niet hoe laat het was, maar we zijn in ieder geval tot sluitingstijd blijven eten en kletsen, want op een gegeven moment kwam er een serveerster melden dat we nog 20 min. hadden voor onze laatste ronde. Toen we opstonden bleken we de enige groep te zijn die nog in het restaurant zat. Het restaurant bestond uit semi-afgesloten delen, vandaar dat we het niet eerder opmerkten.

Na het eten ging ongeveer de helft naar huis, en met de andere helft ben ik samen naar ?tromroffel? een karaoke bar geweest! Jaaaa, lekker zingen met Japanners. Met eerst 5, toen 9, en uiteindelijk 11 mensen was het een gezellige boel. Één van de sempai zong regelmatig Engelse nummers met een accent dat nog het meest weg had van ?Weeble and Bob?. Hilarisch? het is maar goed dat er ondertitels bij zaten zeg. Mijn stemkwaliteit daalde ondertussen met elk lied dat ik zong, en het ?Staying Alive? duet met Po-Wei maakte het uiteraard helemaal af. Toen ben ik maar gewoon gaan zitten en genieten van de rest.  Op een gegeven moment heb ik ook nog een paar goocheltrucs laten zien aan Kumiko, Joker (bijnaam) en een ander meisje, wat ze letterlijk deed opspringen van verbazing. Vet lachen. Po-Wei kende ook nog een geinig trucje, dus na wederzijdse demonstraties hebben we wat uit kunnen wisselen. Hij raadde me ook nog aan naar het optreden van een Japanse illusionist te gaan: Cyril. Daar verkopen ze op dit moment namelijk kaarten voor, en die gast is werkelijk ongelooflijk! Dit feest duurde wederom tot sluitingstijd, wat in dit geval vijf uur ?s ochtends was. Maar toen er betaald moest worden trok Po-Wei plots zijn portemonnee voor mij, want hij wist anders geen verjaardagscadeau! Althans, hij zou proberen een dvd van Cyril voor me te vinden, maar tot die tijd was dit zijn cadeau aan mij. Na hem hartelijk bedankt te hebben en wat telefoonnummers uitgewisseld te hebben met hem en andere clubleden bracht Hashish me terug naar AP House, waar ik eindelijk (om 06:45) mijn bed in kroop. Het stadium van moe zijn was ik mentaal dan misschien allang voorbij, lichamelijk absoluut niet, zo bleek.

Zondag heb ik namelijk geen straaltje zonlicht gezien. Ik was van plan om ?op tijd? op te staan, zo rond een uur of half 1, zodat ik ?s avonds moe zou zijn en m?n (eigenlijk toch al amper bestaande) bio-ritme niet hoefde te verpesten. Kwart over twaalf ging de wekker af, en het enige dat bewoog was een oog en een arm om ?m weer uit te meppen. De volgende keer dat ik mijn ogen opendeed bleek het ondertussen kwart voor zes te zijn geworden.  Nou ja, toen heb ik maar wat gegeten en ben begonnen aan het schrijven van dit verhaaltje, afgewisseld met msn, Skype, wikipedia en enkele afleveringen Samurai Champloo. Allemaal leuk, maar het is helaas wel kei laat geworden daardoor, dus ik hoop dat jullie het me vergeven als ik dit keer nog ff geen foto?s upload. Sorry, volgende keer beter.

Goed, laat ik ?ns verder gaan waar ik vorige keer ben opgehouden.

Maandag ben ik toch maar niet de bergen in gegaan, want de berg die ik op het oog had/heb (高崎山Takasaki-yama) ligt net voorbij Beppu, en als ik naar Beppu ging wilde ik dat eigenlijk gelijk combineren met een bezoek aan het postkantoor zodat ik twee m?n 2 nieuwe kalligrafie opdrachten kon versturen. Ik was echter vergeten het adres van mijn ?klanten? te vragen, dus moest ik eerst maar ff mailen en wachten op antwoord. Dinsdag had ik dat, maar was het ongelooflijk rotweer, dus zou ik wel naar de stad kunnen, maar niet naar de berg en da?s ook zonde van m?n buskaartjes.

Dus toen werd het woensdag. Helaas was het dinsdagavond nogal laat geworden, waardoor ik ?s ochtends onbedoeld te lang doorsliep en ik besloot dat er te weinig tijd meer zou zijn voor een goeie klimtocht als ik naar de stad zou gaan. Het was die dag wél mooi weer, dus ben ik toch maar gegaan, want die kalligrafie moest toch z.s.m. naar Nederland, vond ik. Het nieuwe plan was dit te combineren met een bezoek aan Kadi, een goeie vriendin die al uit AP House vertrokken is naar een eigen appartementje. Die bleek niet thuis op het moment dat ik belde, waardoor mijn dagbesteding veranderde in een ongeveer 4 uur durende verkenningstocht van een mij nog onbekend stuk Beppu. Helemaal niet erg, want het was immers keimooi herfstweer en ik had uiteraard mijn trouwe camera bij me, waarmee ik die dag dus prachtige foto?s heb gemaakt.

Vandaar dat ik vrijdagavond dan ook haast depressief werd toen ik ze onbedoeld allemaal verwijderde? maar daarover later meer.

Donderdag de eerste dag van het 2e kwartaal. Één nieuw vak voor die dag; The Travel Industry. Dat was best een grappig begin, want we zaten in een enorme collegezaal met maar liefst 3 mensen(!) waarvan eentje halverwege de les ook nog ?ns vertrok. Volgens de leraar hadden zich 11 mensen ingeschreven, maar de volgende keer waren er 4 mensen komen opdagen, en afgelopen keer ook maar 4 (waarvan 1 nog onbekend, 1 van de les daarvoor was afwezig). De docent had wel gewoon erop gerekend dat er 11 zouden zijn, en had dus 11 onderwerpen voor presentaties voor ons gemaakt. Nu er slechts de helft daadwerkelijk zijn vak blijkt te volgen, mogen we er allemaal twee doen (van 30 min. per presentatie, p.p.)! Yippie?  Ach, in ieder geval wel beter dan die trieste spreekbeurtjes van de andere colleges. Hatada-sensei is zelfs zo aardig dat we het eerst voor hem persoonlijk mogen presenteren, waarbij hij verbeterpunten aanwijst, zodat je uiteindelijke presentatie de optimale vorm en inhoud krijgt en niemand teleurstelt hoeft te worden (aldus de sensei). Hij was alleen wel wat vlotter daarmee dan verwacht, want ik had maandag een onderwerp gekozen en vrijdag moest ik daar de proef-versie al van af hebben.

Overigens geeft Hatada-sensei dit vak aan ons in het Engels, maar hij heeft de les vóór ons hetzelfde vak in het Japans. Aangezien ik op dat tijdstip geen andere colleges heb, heb ik gevraagd of ik ook zijn Japanse colleges mocht volgen. Volgens APU regelgeving mag dat sowieso niet voor studiepunten, maar sommige leraren willen ook geen lesgeven aan studenten die niet officieel voor hun vak ingeschreven staan? (losers) dus ik dacht, ?k vraag het ff. Hij vond het prima! Dus nu heb ik op maandag en donderdag eerst 観光事業 (kankō-jigyō) gevolgd door Tourism Industry, allebei met exact dezelfde inhoud, dus hopelijk goed voor m?n Japanse vocabulaire en hoor-/spreekvaardigheid. Spreken? Ja, ik heb zowaar een Japanse leraar op APU gevonden die niet éénrichting-stijl lesgeeft, maar discussie gericht lesgeeft.

Vrijdag had ik ook een nieuw vak: Cultural Heritage Tourism, wat dus helaas wel door zo?n ?ik vertel jullie luisteren? docent gegeven wordt. Wat het nog minder boeiend maakt, is dat het een Japanse docent is zonder Engelse vaardigheid. Dat betekent dat hij achter z?n bureau gaat zitten, vooroverbuigt over een paar A4?tjes tekst en vervolgens simpelweg hardop Japlish/Engrish gaat voorlezen.  Die dag hadden we gelukkig wel één voordeel, namelijk het feit dat het de eerste les was, en introductie lessen zijn over het algemeen nogal kort. Sterker nog, hij hield er na een half uur (van de 1,5 uur die een les normaal duurt) al mee op. Dat kwam mij prima uit, want rond ?n uur of 5 kreeg ik V.I.P. bezoek uit Nagasaki. Jawel, Pyke en Evelien met tutors op APU! Na een korte tour de campus, en een bezoekje aan mijn kamer ? waar ik overigens een heel bord pepernoten aan overhield ? zijn we met z?n allen uit eten geweest bij de Joyfull in Beppu. Daar hebben we tijdens het wegwerken van pizza?s en hamburgers gezellig tot ?n uur of half 10 bij kunnen kletsen. ?T Was echt heel relaxed om weer ?ns pizza te eten met Pyke en Eef?  En toen het eten op was zijn de tutors (sorry, ben hun namen vergeten) met z?n tweetjes ergens heengegaan voor een uur ofzo , zodat we ook nog in onze moerstaal konden praten. Maar ja, het was al wel avond, dus werd ik na de terugkeer vd tutors weer bij AP House afgezet en vertrok het genootschap richting hun overnachtinglocatie. Volgende ontmoeting ga ik naar Nagasaki

Zaterdag zoals gewoonlijk weer begonnen met karate, wat eigenlijk steeds leuker wordt. De sensei mag ik nu ook steeds meer, hoewel hij nog wel de neiging heeft veel te blaffen en weinig te bijten. Is natuurlijk niet erg als ie niet zo disciplinair is, maar dan moet ie er ook niet mee dreigen. Dat zorgt er niet echt voor dat je leerlingen beter naar je luisteren, lijkt mij. De Chinezen (dat zijn ze dus bijna allemaal) doen sowieso maar op halve kracht mee, maar ik moet zeggen dat sommige 先輩sempai de laatste tijd toch ook wel in achting zijn gedaald. Misschien komt het omdat ze amper aan 組み手 kumite (sparren) doen, maar er lijkt af en toe erg weinig心 kokoro (?spirit?) in te zitten. Wat mij betreft mag er best wat harder getraind worden hier zeg. En de sensei mag zelf ook wat meer mee gaan doen, want hij heeft een beetje een buik en soms rent ie één keer de zaal op en neer om iets voor te doen en staat hij al te puffen. Maar? hij is een 5e dan, hij kan prima uitleggen en helpt altijd als je hulp nodig hebt. Toffe gozer. Plus, ik heb absoluut geen zin om hier een hoop gezeik neer te zetten, dus dat doe ik niet. Laat ik de positieve kanten belichten: er zijn ook erg aardige mensen waar ik wel respect voor heb. Twee bruine banders, en drie witte banders. Één daarvan, Tetsuro, zou denk ik een prima Kyokushin karateka zijn. Die zet zich echt met hart en ziel in, de hele les. Een witte bander waar alle andere (incl. mezelf) een voorbeeld aan mogen nemen. Het zijn dan ook die 5 waarmee ik het meeste spreek in de korte pauzes en buiten de lessen. Zo ga ik bijv. elke zaterdag na training met de sensei en wat sempai lunchen (waarbij ik natuurlijk zoveel mogelijk Japans probeer te spreken).

Zondag, maandag, even geen herinneringen van.

Dinsdag naar Kadi. Het was al weer een tijdje geleden dat ik ?r voor het laatst gezien had, en ik had nog steeds haar appartement niet gezien, dus ?s middags samen gelunched en ?s avonds naar haar toe gegaan. Was natuurlijk heel gezellig, flesje wijn erbij, leuke film gekeken (Big Dreams, Little Tokyo ? of iig de helft ervan) en we hadden zelfs nog een gitaar in haar kast gevonden die ik ter plekke geprobeerd heb te stemmen. Hij bleek van een vriend/landgenoot van haar, die deze kamer daarvoor huurde, maar die heeft er amper op gespeeld. De snaren waren zelfs roestig!  Het was dan ook geen probleem dat ik ?m graag wilde meenemen?  ?T is een hele mooie metallic-blauwe semi-akoestische (metalen snaren, aan te sluiten op versterkers die ik - gelukkig voor de buren - niet heb) die ik mag lenen tot ik weer terug naar Nederland ga.

Woensdag weer terug naar APU natuurlijk, want karate gaat altijd door.

Donderdag ehm eh? damnit geheugen  ? oh ja, Magic gespeeld! Dit keer gewoon ff een snel potje met Gordon en Alec, maar wel lachen. Dat was denk ik het beste aan die dag.

Vrijdag was wel speciaal, te beginnen met ?s ochtends rond een uur of 11, toen ik gebeld werd door de postbode dat ie een pakketje voor me had. Ik z.s.m. naar beneden en wat bleek? ?Opa en oma Zwolle? hadden een schoenendoos vol Nederlands eten naar Japan gestuurd! Jahaaa, het seizoensvoer zoals pepernoten en marsepein, en zelfs echte kaas, worst, drop en chocolade! College was college, the usual. OH, verrek! Ik herinner me net iets: ik heb de resultaten terug van mijn mid-term examens Japans. 54,5 punten van de 60 voor kanji en grammatica, 27 vd 30 op de luistertoets en 14,5 vd 20 bij de opstelopdracht. Niet slecht, vond ik zelf. ?s Avonds werd het pas echt leuk want het was de grote afsluiting van ?Latin-America week?. Om de zoveel tijd zijn er weken waarin een bepaald deel vd planeet in de schijnwerpers wordt gezet en dat eindigt altijd in culture optredens in de Millennium Hall. Volle zaal, lekkere sfeer, veel muziek en dans en ik natuurlijk veel foto?s maken. En dáár ging het ff keihard mis. Op een gegeven moment raakte mijn schijfje namelijk vol. Normaal heb ik dan altijd een reserve bij van 2Gb, maar die was ik net die avond vergeten in het tasje te stoppen. Ik bekeek de oude foto?s gauw en dacht ?oooh, maar die heb ik allang op m?n harde schijf gezet? en begon als een dolle op ?delete? te drukken? (je voelt ?m vast al aankomen) Eenmaal thuis bleek dat dus niet zo te zijn. Pak ?m beet 75 prachtige foto?s kwijt. En ja, dat kwam bij mij nogal hard aan, want dat ik ben vrij gehecht aan m?n plaatjes, en dit waren allerlei mooie van de herfstkleuren en zonlicht in de vallei van Beppu enzo en het weer wordt steeds grauwer, dus weinig kans dat ik ze opnieuw maak.

Pff, maar ik had een pleister bij de hand: Sinterklaas cadeautjes  Een hele grote doos uit Beek en Donk, vol met kleurrijk ingepakte spullen, allemaal voor ?S?. Sfeer was enigszins gedempt door het feit dat ik in m?n eentje in dit grauwe kamertje zat, (seizoensheimwee) maar het ware leuke cadeau?s. Al het eetbare haalt het eind van volgende week vast niet, maar de kaartenstandaard staat de rest van ?t jaar op m?n bureau en ik heb een mini-schildersdoek waarop ik een meesterwerk kan neerzetten  Ook ?opa en oma Veghel? hadden namens de Sint wat meegegeven ;) namelijk dé klassieker voor Japanologen: ?The Chrystanthemum and the Sword? van Ruth Benedict. Dat levert me gegarandeerd weer weken leesplezier. Net toen ik naar bed wilde gaan hoorde ik een hoop commotie op de gang, waar iemand zojuist een taart in z?n gezicht geduwd had gekregen, zo bleek. Even mee gelachen, foto gemaakt, gezien hoe nog iemand dezelfde taart in ?r gezicht kreeg, mensen die de slagroom al van de muur aan het eten waren, heel apart allemaal. Nadat iedereen weer een beetje tot rust gekomen was, stelde Gordon doodleuk voor om nog ff wat Magic te spelen. Het was al na twaalven op dat moment, en zaterdag ochtend 09:00 = karatetijd, brak of niet. Maar goed, dat kon mij op dat moment allemaal toch weinig schelen dus zaten we even later met maar liefst 7 man rond de tafel. Ook al hadden ze het spel nog nooit gespeeld en was hun Engels ongeveer non-existent, had ik Ayumi en Yuka ook zover gekregen mee te doen. Keiko deed alleen wat regels uitleggen (mijn Japans is daar niet toereikend voor), en besloot daarna toch maar te gaan slapen. Dus bleven Mitsutaka en ik over om aan hen Magic uit te leggen, wat niet echt soepel verliep. Dat had de fantastische uitwerking dat wij (Gordon, Alec, Mitsu en ik) voornamelijk elkaar probeerden af te maken, en Yuka (die écht geen idee had waar ze mee bezig was) uiteindelijk won. We hebben echter wel goed kunnen lachen, en misschien dat Ayumi vanavond ook wel weer meedoet.

Eindelijk ging ik dan toch slapen, en toen ik een laatste blik uit het raam wierp (niet al te letterlijk nemen, voor dat soort acties wordt je hier namelijk acuut AP House uit getrapt) zag ik tot mijn verbazing dat het buiten sneeuwde. Dikke vlokken bevroren water die in grote hoeveelheden naar beneden kwamen vallen. Fantastisch. En gisterochtend sneeuwde het nog! Dat was natuurlijk een prima gespreksonderwerp tijdens de karate les, want de sensei grapte/dreigde zo nu en dan dat we maar naar buiten moesten om te trainen. Als ie dat vroeg was ik helaas de enige die daarop reageerde met een volle ?Ja, is goed, laten we gaan?, mijn mede karateka vonden de gymzaal al veel te koud. Nou zal ik maar in m?n eentje in m?n karatepak naar buiten moeten, de eerstvolgende keer dat het sneeuwt. Dat soort tradities moet je in ere houden, ook al ben je in Japan. Op 2e kerstdag zit ik echter in Nagano-ken, dus dat wordt misschien een beetje moeilijk, daarom doe ik het gewoon iets eerder. Noëlle had zaterdag nog gebeld, want ik dinsdag haar gebeld, was 'n gezellig gesprek. Pff voel ik me brabander zeg... het valt me nu pas op hoe vaak ik dat woord gebruik. Net toevallig de Lama's gekeken en hun Guus Meeuwis imitatie bestond voornamelijk uit het woord "gezellig". Tja, kunnen we niks aan doen, dat wij zo'n leuk volk zijn  Ik kreeg laatst zelfs Noëlle's gastfamilie aan de telefoon die mij persoonlijk uitnodigden om daarheen te komen. Cool toch?

Anyway, na de gebruikelijke lunch ben ik begonnen met het opruimen van mijn kamer, want die avond zou ik mijn verjaardag gaan vieren met wat mensen. Gewoon "gezellig" wat drinken, kletsen, muziek luisteren en daarna naar de kroeg in Beppu. Belem was de eerste die aanklopte. Ze kwam heel even langs, had eigenlijk geen tijd, maar bracht wel een sixpack mee als cadeau. Kei aardig. Toen kwam Alex, die ook al een andere afspraak had staan, maar wel even bleef en ook cadeaus had meegebracht: een tegoedbon voor een maaltijd en een stok speelkaarten met Japans thema. Supercool. Nou, en dat was het dan. Ik heb een gezellig geSkyped met pap en mam, maar gasten kwamen er niet? Misschien miscommunicatie geweest.  Uiteindelijk Kadi maar opgebeld - want zij zou ons ontmoeten in de Sportsbar - dat het feest niet door ging. Vonden we allebei nogal jammer, maar heel ?toevallig? had ik na karate op de vloer 2 buskaartjes gevonden (genoeg voor 1 retour). Serieus, toeval? Dacht het niet. Dus ging ik alsnog naar Beppu. Fles wijn in de tas, een bus Bolletje Kruidnoten erbij en toen op de late bus richting de stad. Eenmaal op locatie nam Kadi me mee naar de conbini, waar ze wat kleine gebakjes/puddinkjes kocht (taart verkochten ze niet), waarop we na lang zoeken één kaarsje wisten te plaatsen.  Heel, heel erg gezellig. Twee van haar huisgenoten (?t is een gedeeld appartement) waren er ook, waarvan 1 met vriend, dus met z?n allen even gezongen en toen de avond weg gekletst. Ik voelde me echt al jarig. Overigens werden de pepernoten erg goed ontvangen, de bus was in no-time leeg.

?s Ochtends lekker lang uitgeslapen, ook had al ik eerlijk gezegd toch het idee dat het 9 uur was toen ik opstond, i.p.v. 12, maar goed. Na het ontbijt zijn we rustig wat gaan shoppen, waar ik hele leuke verjaardags- en kerstcadeaus voor de familie aan over heb gehouden. Terug in ?t appartement rustig gelunched en om ?n uur of half 6 weer naar APU gegaan, waar ik bijna meteen begonnen ben met het afmaken van m?n blog. En dankzij vele onderbrekingen is die nu pas af. Nu nog even overal links inbouwen naar foto?s, want die ik heb net pas geupload, en dan kan ik eindelijk weer m?n bed in. 

Jaja, het is weer zover. Ik ga diep, diep in mijn geheugen graven. Het is tijd voor nieuwe verhalen uit Japan!

Ehm? tja, ?t is dus al weer veel te lang geleden dat ik iets nieuws gepost heb, want aangezien ik geen dagboek bijhoud en foto?s maak van het alledaagse leven kan ik alleen de grootste hoogtepunten van de afgelopen weken noemen. Maar goed, dan doe ik dat maar hè.

Ergens twee weken terug had ik Gordon (een ganggenoot) in m?n kamer, toen zijn oog plots op mijn Magic: The Gathering? viel. Wat blijkt? Lang, lang geleden heeft hij dat ook gespeeld. Hij was echt super enthousiast en besloot dat we z.s.m. een Magic-avond moesten organiseren, wat we dus maar meteen de volgende avond hebben gedaan.   Vet lachen. Mitsutaka (andere ganggenoot) er ook bij, want die bleek het spel ook te kennen, en gelukkig is zijn Engels goed genoeg, dus kon ik twee mensen inmaken  Hehee.. sorry, ego. Maar hey, dat was zoveel lol dat we het de volgende avond weer organiseerde, dit keer met een ik, Gordon en Alec. Dat was helemaal grappig, want Alec kende het spel niet, en snapte dus driekwart van de tijd niet wat er aan de hand was. Gordon en ik gingen echter zo op in het afmaken van elkaar, dat we Alec amper aanvielen, en toen ik eenmaal dood was had Gordon echt nog maar ?n paar punten over ofzo en toen was ?t dus Alecs beurt? Één kaart en ?wham!? Alec had gewonnen zonder te weten hoe  Hm.. nou weet ik niet wanneer ?t volgende potje was, maar ergens dezelfde week nog iig. Dit keer met een recordaantal spelers: ik, Gordon, Alec, Mitsutaka en Keiko. Awesomeness! ?T Duurde wel zo lang dat we maar één potje hebben gespeeld (onze standaard begintijd is elf uur ?s avonds, vandaar), maar het was spannend ;) Keiko kende het spel ook niet, dus hadden we (ik en Mitsu) het even in ?t Japans uitgelegd, waarna ze echt verbazingwekkend speelde. Sindsdien hebben we helaas niet meer gespeeld, want ?t was toetsweek enzo, dus druk druk, en nu zijn Gordon en Alec in Tokyo dus komt er ook niet veel van, maar vanaf komende week vliegen de uitdagingen weer door de gang.

Ja, zoals ik al zei, zijn er ook wat toetsen geweest vorige week. Sommige waren afsluitende toetsen (voor vakken van één kwartaal), andere ?gewone? toetsen (voor vakken die na de zgn. ?Quarter Break? doorgaan) oh en natuurlijk niet te vergeten: presentaties en essays. De presentaties waren twee weken geleden, voor de ?mid-terms?, en de essays waren de ?finals?, wat dus gek genoeg amper 2 weken later was, maar goed. Even de vakken doornemen:

 Japanese Culture = helemaal niks voor hoeven doen ,

Tourism and Culture: dat ging allemaal prima, naar ik aanneem. Maar ik moet even wat uitleggen over de leraar. Ik moet eerlijk zijn, de colleges zijn erg leuk. Ik bedoel daarmee, ?t is leuk dat je niks hoeft te doen behalve op komen dagen, zitten en luisteren naar de verhalen die hij vertelt aan de hand van z?n powerpoint presentaties. Meestal is het ook wel erg interessant hoor, maar er hangt altijd zo?n sfeer daar? Alex omschreef zijn colleges als ?op bezoek gaan bij je opa?, waar ik me volledig bij aansluit. Misschien komt het ook wel een beetje door zijn uiterlijk: beetje gezet, volle grijze baard en altijd vrolijk. De Kerstman in z?n dagelijkse vermomming, zeg maar. Het is alleen heel jammer dat hij dus met complimenten (en misschien zelfs met cijfers) omgaat als de Kerstman met cadeaus. Het wordt je allemaal gewoon gegeven. Ik heb presentaties gezien daar waarvan ik zeker weet dat middelbare scholieren het net zo goed, of zelfs beter kunnen. Zijn commentaar: ?Oh thank you for this wonderfull presentation, very nice. Really well done.? Ik was stomverbaasd? Dat was geen presentatie van een universiteitsstudent, dat was een spreekbeurt! Het ergste was nog dat niet iedereen een presentatie hoefde te geven. Wij stuurden hem de presentaties, en Eades (de docent) zou een paar goeie uitkiezen die het dan voor de klas mochten doen. Eerstvolgend college nadat we ?t gestuurd hadden vertelt ie: ?Well, all of  you had interesting topics, ehm? and I?ve seen quite a few good presentations, but some had very nice pictures, so I went with those.?  Werkelijk schokkend. Daar staat een academicus die zojuist voor de klas bekende dat hij presentaties uitkiest op basis van leuke plaatjes. ?I think it might be fun to see all the great photos?. Serieus, ik heb maar twee goeie presentaties gezien: die van mij, en die van iemand wiens naam ik uiteraard al vergeten ben. Haar presentatie was echt veruit de beste van allemaal. Een duidelijk onderwerp met een vraagstuk, onderverdeeld in stukken, onderbouwd met feiten, grafieken, een goeie conclusie enzo. ?T Was zelfs goed gepresenteerd (dat kunnen de meeste mensen hier namelijk sowieso niet). Behalve dat alles stonden er gelukkig foto?s op de achtergrond, anders had ze waarschijnlijk niet hoeven presenteren. Toen ze eenmaal klaar was, was Eades? eerste commentaar dat ze ons zoveel informatie had voorgeschoteld.  My god, wat verwacht je dan van je studenten?! Maar goed, uiteindelijk heb ik dus ook mijn presentatie gedaan, uiteraard het eerste wat ik hoorde was hoe prachtig mijn foto?s waren. Even ter informatie: mijn onderwerp was de invloed van modernisatie in pelgrimages op locale economie. Daar had ik natuurlijk foto?s bij gedaan van de Shikoku pelgrimage die ik afgelopen zomer ondernomen heb. Dit pakte echter beter uit dan ik had kunnen hopen; toen ik zei dat ik zo?n 2500 foto?s heb ging Eades helemaal uit z?n dak van blijdschap. Blijkbaar is hij samen met een collega een boek aan het samenstellen over ?heritage tourism? en daar willen ze waarschijnlijk pelgrimage (o.a. Shikoku) ook graag bij betrekken, en dus willen ze wat van mijn foto?s kopen. Jaja, kopen. Toen Eades aan die andere prof vertelde dat ik foto?s had was z?n eerste reactie ?How much do you want for ?em??  "ka-ching" deed mijn hoofd. Dat gaan we hopelijk deze week nog wat serieuzer bespreken.

Daarnaast heb ik dus een essay geschreven, waar ik zelf wel tevreden mee was, maar het was niet helemaal wat ik ervan had willen maken (deadlines? ?t blijven vervelende dingen). Nou ik Eades standaard weet maak ik me daar echter heel wat minder zorgen om dan voorheen.

 Dan ?Language, Culture and Nation?. Ook presentatie en essay voor moeten maken. De presentatie voor dit vak was een groepsgebeuren. Triest. Als ik alles in één woord samen zou moeten vatten, dan is dat ?m. Het was een hele trieste bedoeling. Er waren ongeveer 2, naah, 3 groepen die een redelijke presentatie hadden. De rest was gewoon telkens een kleine verzameling mensen die 10 min. lang tenenkrommend Engels oplazen van een blaadje waarvan ze niet weg konden kijken, omdat ze anders waarschijnlijk geen idee meer zouden hebben wat ze moesten zeggen. ZOMG. Oooh wat een zooi. We kregen van de leraar elk college een A4 met de groepen die dat college een presentatie zouden houden, met de bedoeling dat we daarop ons commentaar schreven. Behalve natuurlijk alle inhoudelijke problemen (ehm, onderwerp? Verband? Waar?) heb ik bijna elke keer op moeten schrijven dat die mensen niet presenteerden, maar voorlazen wat er op hun powerpoint slide stond. In onze groep ging het ook niet helemaal soepel. Zo begonnen we bijvoorbeeld met 6 mensen. De presentatie mocht zo?n 10 minuten duren. Dat is belachelijk kort natuurlijk. Maar goed, ook al kun je natuurlijk nauwelijks een onderwerp uitdiepen in zo?n tijd gingen we het toch proberen. Na drie lessen een bepaald groepslid niet gezien te hebben, horen we via via dat zij schijnbaar die les in de verkeerde zaal zat, en dat college eigenlijk niet eens volgt. Oké, prima, vijf mensen, des te meer tijd voor ons. Uiteindelijk kwam het er op neer dat ik, Anni en Anni (yep, twee blonde Finse meisjes met dezelfde naam, lache) alles hebben gedaan. De Koreaanse gozer in onze groep deed geen ene flikker; van de vijf of zes groepsbesprekingen die we hadden is ie twee keer op komen dagen, waarbij hij één keer 10 min te laat was, de andere keer drie kwartier! Hij heeft zijn deel van de tekst dan ook niet geschreven (ik heb voor drie man geschreven) en dat was belachelijk duidelijk. Tijdens de presentatie moest ie het dus zonder opkijken van een blaadje oplezen, en zijn vocabulaire bleek niet overeen te komen met die van mij. D.w.z. hij had van zo?n 20 woorden (van de 100) geen idee hoe hij het uit moest spreken, laat staan dat ie weet wat het betekende. !#$@%$ Je zag het ?publiek? met van die compleet lege ogen staren? *wat zegt ie? Geen idee. Versta jij ?m? Nee, ik ook niet*

Dan Maiko. Zij probeerde het tenminste wel, was aanwezig bij de besprekingen, maar heeft uiteindelijk niets getypt, en kwam op de dag zelf 15 te laat de les binnen. Gelukkig waren we nog niet aan de beurt geweest en toen we dat haar vertelde was haar reactie: ?We have presentation today?!?. Ja. Goeiemorgen! Gelukkig heeft ze ?n jaar uitwisseling gehad in Amerika en was haar Engels goed genoeg om te doen alsof ze had voorbereid, maar toch jammer dat dat niet zo was?

 Pffff, ik ga bijna weer stoom zitten blazen als ik er aan denk. Achteraf hebben de Ani?s en ik er wel om kunnen lachen, maar ik ben erg benieuwd wat de docente ervan vond. Ons onderwerp was iig okay (hoe de Japanse taal tot stand kwam en hoe het gebruikt werd ingezet als middel om één natie te vormen), en zou er graag een essay over willen lezen. Toevallig had ik besloten dat ook te doen dus dat zal wel prima zijn geweest. Overigens was zij wel wat kritischer dan Eades tijdens de presentaties, ze durfde tenminste te zeggen dat er dingen waren die misschien beter konden, maar misschien dat essays weer heel anders beoordeeld worden. Haar minimum was 1000 woorden. Da?s niet veel. Zelfs Eades wilde 2500, alhoewel ik me eigenlijk niet kan herinneren of dat zijn min. of max. was?  Boeiuh.

Uiteraard hebben we ook toetsen gehad voor Japans. Een kanji-grammatica enzo toets, en  een luistertoets. Ging allebei wel okay. De luistertoets was verassend kort: 5 min ofzo en het was voorbij. Gelukkig hadden daarvoor wel een gespreksoefening die erg amusant was. Ze hadden namelijk allerlei bejaarde mensen uit Beppu op weten te trommelen om als vrijwilligers met ons te komen praten over onze toekomstplannen. Wij gingen in groepjes van twee zitten, en de gasten rouleerden. In totaal maar met twee mensen gesproken, maar het was heel gezellig. Vooral de laatste, een 73-jarige opa was heel erg enthousiast en omdat zowel ik als mijn groepsgenoot helemaal niks voorbereid hadden (?oeps? ) ging het gesprek halverwege over op reizen en eten  Ook leuk.

Volgende Grote Nieuws: ik heb een telefoon gekocht! Zwart, slide-phone, leuk wit knuffelhondje uit de reclame erbij, oh en gratis bellen naar iedereen van dezelfde provider ;) Dat was ook wel een meevaller. Helaas heeft Noëlle AU, en da?s nou net degene met wie ik de lange gesprekken heb  maar ach, ?t scheelt dat ik al die korte gesprekken met APU?ers niet hoef te dokken. Die avond (vorige week vrijdag) ook naar een 能 Nō voorstelling (traditioneel Japans theater) geweest in onze Millenium Hall, waarbij professionele acteurs aanwezig waren. Best spectaculair om te zien! Je mocht helaas geen foto?s maken of filmpjes nemen, waarschijnlijk omdat er ?bekende? Japanners aan meededen. Ik heb dan ook geprobeerd Cathy tegen te houden, maar eigenwijze tegendraadse Française die ze is nam ze toch steeds foto?s. Ik heb m?n hand voor de camera gehouden, ze is door de mensen van APU gewaarschuwd, maar ze ging toch door en niemand heeft haar spullen in beslag genomen, dus uiteindelijk is er toch gefilmd. Zucht? dan kunnen we er maar beter naar kijken ook, anders is het voor niks geweest. Voor het hoofdprogramma waren er een paar kleine stukjes, waaronder één over Yoshitsune en Benkei, waarbij de acteur met een naginata ging rondzwaaien! 

Daartussen allemaal weinig spectaculairs meer gedaan, tot dit weekend, toen ik meedeed aan een *kuch* mode *kuch* show. Hmhm, ik op een podium poseren en heen en weer wandelen over een rode loper voor de camera?s? Probeer het even voor je te zien, en stik niet van het lachen  Het was net zoiets als de openingsceremonie aan het begin van het semester. Ze hadden allemaal mensen gevraagd hun ?traditionele kleding? te presenteren. Ondanks dat we die eigenlijk niet hebben, besloten Alex en ik toch maar mee te doen. Later bleek dat wij dus ook de enige westerlingen waren die meededen.

Het hele gebeuren begon eigenlijk al bij de generale repetitie op zaterdag. Alex en ik naar de stad, want de modeshow vond plaats in Tokiha (groot warenhuis) en de repetitie van vrijdagavond was daar ook, dus wij dachten, ?dan zal de generale daar ook wel zijn?. Nee, gek genoeg doen ze dat gewoon op campus. :S Lekker dan, dat zijn weer twee buskaartjes weggegooid. Nou ja, Alex en ik hebben gezellig rondgelopen door alle winkels, wat belachelijke foto?s gemaakt op de kinder-gokhal afdeling en we zijn ff een purikura binnen gestapt J Voor die mensen die het niet kennen; purikura is de Japanse afkorting van ?purinto kurabu?, print club dus. Dat zijn van die foto hokjes waar je voor een greenscreen gaat staan, zodat je allerlei leuke achtergronden voor je foto uit kan kiezen, en na het gekke bekken trekken kun je die foto?s gaan bewerken met allerlei belachelijke figuurtjes en er dingen bij schrijven enzo. Heel? hyper. En dan worden ze uitgeprint op ongelooflijk klein formaat, zodat je die plaatjes op je mobiel kan plakken, of je agenda, of je hond, of weet ik veel.

?T Was wel grappig. Terug op APU hebben we dus meegedaan aan de generale, die we twee keer deden, gewoon voor de zekerheid. En toen was zaterdag zo?n beetje voorbij. ?S Avonds niks bijzonders meer gedaan, dat ik me kan herinneren tenminste.

En vandaag/gister (zondag) was het dan zover. We moesten om twaalf uur aanwezig zijn voor de voorbereidingen, om drie uur zou het pas gaan beginnen. De voorbereidingen hield in dat alle dames make-up op kregen, wat binnen een half uur gebeurd was. . . :S Daarna was het wachten. Ondertussen natuurlijk heel veel foto?s gemaakt van de rest, flink gesnacked van alle zoutjes die ons aangeboden werden en wat (囲)碁(i)go gespeeld met mensen. Nog één allerlaatste keer het programma doorgenomen, en toen mochten we naar beneden, waar het publiek ons reeds in grote getale opwachtte. In totaal deden er 8 landen mee: Taiwan, China (yep, allebei zonder te vechten, geen Mao's hier ), Korea, Vietnam, Japan, Nederland, Oezbekistan en Kirgizië. Een paar hadden ook muzikale optredens, dat was best gaaf om te zien: dans, zang, traditionele instrumenten enzo. Tijdens de repetities tenminste. Tijdens de show stonden we uiteraard achter schermen opgesteld tot we zelf het podium op moesten. En na afloop werden we hartelijk bedankt door de organisatie en konden we terug de berg op.

Misschien dat ik morgen of dinsdag ?ns een keer echt de bergen in ga. Ik heb immers nu m?n gympen en sportkleding? en beter nu dan wanneer het echt koud gaat worden. Maar ik denk dat ik begin met ff flink uitslapen. Het is ?Quarter Break?, wat betekent dat we maandag en dinsdag vrij hebben, omdat daarna het volgende kwartaal begint. En over vier weken is het dan ?kerstvakantie? (vanaf 24 december) waarbij we als ?t goed is een volledige week vrij hebben, waarin ik naar Nagano ga!  Ok, tot zover mijn blog, ?t is wel lang genoeg nu.